57. Upphafið

Leikritið Í gegn um tíðina hefst á því að sungið er gamalt og gott lag ættað úr Reykjadalnum; Við gengum tvö.

Á meðan dansa verðandi hjón í Gröf. Þetta gæti hafa gerst einhvern tíma á fjórða áratugnum.

Svona líta þau út hjá okkur á yngri árum.

56. Hárið

Hárið er mikilvægur þáttur í leikgerfi og segir talsvert um tíðarandann. Til að ég geti haft þá greiðslu sem ég kaus í leikritinu varð ég að gera svo vel að sleppa því að fara í klippingu um tíma. Það finnst mér afleitt því að hárið á mér ber hreint ekki neina sídd. Þetta var fúlt þegar ég var að reyna að koma peysufatahúfunni sæmilega fyrir á hausnum á mér fyrir skírnina.

Já, hún Guðfríður er með fléttuna sína í hnút, tilbúin í réttirnar. Ártalið gæti verið + - 1960.

Þetta er hins vegar í alvörunni.

55. Á Sigló

Ekki var nú sama hvernig stúlkur klæddu sig í síldinni. Aðbúnaðurinn var ekki sérlega burðugur og þætti nútímastelpum líklega lítið til þvottaaðstöðunnar koma, bæði hvað varðaði fólk og föt. Þess vegna skipti það enn meira máli að hafa þokkaleg hlífðarföt til að ekki þyrfti mikinn tíma til að hafa sig til á ball strax og söltun lauk.

Hér eru þrjár síldarstúlkur með litskrúðuga höfuðklúta (gert með vilja til mótvægis við ljósa klúta heyvinnustúlkna) sem bundnir eru upp og fram og þær eru ballklæddar innan undir til að spara skiptitíma. Síldarsvuntur voru höfuðverkur en einhver hélt að þær fengjust ef til vill hjá Leikfélaginu á Húsavík. Þegar til kom voru það bara bráðvenjulegar frystihússvuntur og það dugði mér ekki. Ég hafði því samband við Síldarminjasafnið á Siglufirði og þar var bara alveg sjálfsagt að lána okkur fimm stykki. Gleði gleði. Ég skipti svo út ljótu grænu plastsnæri og ónýtu snæri fyrir alvöru snæri og saumaði saman rifu og setti nýja smellu þannig að þau tapa ekki á að vera okkur góð :)

Eins og glöggir lesendur sjá leika þessar stelpur líka diskógellur.

54. Út í heim

Snemma í leikritinu sendi ég tvær elstu dæturnar út í heiminn. Önnur fer til föðursystur sinnar á Sigló í síld en hin til móðursystur í Reykjavík til að læra að sauma. Hér eru þær ferðbúnar með flétturnar sínar.

 Síðar í verkinu koma þær heim í réttirnar. Búnar að kynnast lífinu svolítið og flétturnar farnar.

 Takið eftir ferðatöskunum. Á þeim báðum eru merkimiðar. Á öðrum er nafn föðurömmu minnar en hún dó 1950. Á hinni er nafn Siggu frænku og ég giska á að sá miði sé ekki mikið yngri. Brúna kjólinn saumaði ég utan um mína óléttu veturinn 1978-9. Útsaumuð blóm á vasa og berustykki :)
Ég sé það núna að það liggur við að þessi færsla ætti að vera á gamladagablogginu mínu.

Leiksýningar eru yfirleitt ekki nógu langar til að framkalla óléttur með eðlilegum hætti þannig að ég tálgaði þær úr svampi sem ég klæddi svo í sængurver til að ekki færi svamptætingur um hvippinn og hvappinn. Hér er lokamátun, ég þurfti nokkrar atrennur.

53. Bítlahópurinn.

Eins og áður hefur komið fram er basl að ná að mynda leikarana/búningana í réttu samhengi þar sem búningaskipti eru svo ör, en hér náði ég Bítlahópnum. Þarna er Gíslína dóttir okkar hjóna í Gröf komin til Reykjavíkur og er þar meðal aðdáenda frægustu bítlahljómsveitarinnar. Hér eru þeir Erlingur, Rúnar og Gunnar umkringdir. 

Ég var svo heppin að finna hjá Rauða krossinum á Akureyri þrennar svartar buxur, allar eins, þangað komnar beint af einhverjum búðarlager, og þurfti ekki annað að gera við þær en að þrengja svolítið og stytta einhverjar. Í leikhúsinu voru til nælonskyrturnar (sumar af honum föður mínum) og lakkrísbindin voru ekki vandamál. Vel gekk að finna nóg af kjólum með réttu sniði og gollur. Ég er mjög sátt við heildarsvipinn á þessum hóp og ég get trúað ykkur fyrir því að þessar stúlkur geta öskrað. Á þessari mynd eru fjórir krakkar sem voru líka í heyskapnum hér fyrir neðan.

52. Yndisleg.

Ég fann þetta í tölvunni minni í gærkvöldi. Já ég meina nákvæmlega það, ég hafði ekki hugmynd um að þetta væri til. Elsti sonurinn setti einhver hundruð myndir á tölvuna mína til að frænka hans gæti valið úr þeim held ég og þegar ég renndi yfir þær tók ég ekki eftir að þetta væri myndband. Kannski er þetta allt of stórt skjal til að hafa í bloggi, ég hef ekki vit á því og prófa bara.

Uppfært: Þetta er myndband af skírninni. Það varð ósýnanlegt og ég henti því og setti inn aftur. Þetta er ég svo búin að endurtaka. Veit ekki hversu oft ég nenni því en þó tókst að sýna foreldrunum og það er nú nokkuð.

51. Næsti hópur.

Við kynnumst fólkinu í Gröf í heyskap.

 Þarna erum við, kvenfólkið á túninu; undirrituð, Guðfríður húsfreyja í Gröf ásamt dætrunum Ingiríði og Gíslínu og þremur kaupakonum. Ekki þó hinni einu sönnu sem getið er um í kvæðinu, hún kemur ef til vill síðar á mynd. Ég setti mér að finna nóg af ljósum og léttum kjólum í heyvinnuna. Einfalt mál? Það skyldi maður ætla, en nei. Það tók tímann sinn eins og sumt annað. Endaði með að breyta borðdúk í pils og þá var það leyst. Eftir nokkra leit að réttu höfuðklútunum gerði ég þá úr gömlum sængurverum, þar fann ég réttu litina. Ef einhver ykkar skyldi vita að klútarnir voru bundnir undir kverk, þá upplýsist hér með að það var fyrr, á sjötta áratugnum var í lagi að binda aftur fyrir. Við erum allar berlæraðar og stelpurnar í ljósum strigaskóm en eftir nokkra umhugsun taldi ég rétt að hafa húsmóðurina ögn settlegri og er í ljósum sokkum og hálfgerðum sandölum.

Gísli bóndi minn í Gröf ásamt einum syni okkar og 3 kaupamönnum. Leitaði töluvert að vinnuskyrtum sem ekki væru of nútímalegar. Efnileg módel piltarnir?