Meira jólaboð

Sko bara, ég er farin að blogga árlega!!!

Fékk sendar myndir og stenst ekki mátið að setja þær líka hingað inn. Takk Elsa.

 Ada Sóley og Sigrún Heiða bíða í ofvæni eftir að fá eitthvað í svanginn. Bekken í bakgrunni :)

 Hópknúúús. Þarna eru þrjár stelpur sko.

 Sumir sleikipinnar eru miklu hollari en aðrir.

Slakað á í sögustund hjá pabba/föðurbróður.

Jólaboð 2017

Já, ég er lifandi svei mér þá. Nú er eftir að vita hvort ég man hvernig fólk býr til bloggfærslur.Það var sú tíð að ég bloggaði daglega en ég geri síður ráð fyrir að taka upp þann sið núna. Við sjáum til hvað verður. Í apríl á þessu ári lét ég undan allsterkum félagslegum þrýstingi og stofnaði fésbókarsíðu en það gerir alls ekki sama gagn. Þar er fínt að halda utan um samskiptin í handverkshópum, leikfélaginu, kórnum og þessháttar og síðast en ekki síst að hressa upp á tengingar við fólkið úr fortíðinni. Hinsvegar ekki nærri eins gott til að geyma myndir og minningar.

 Í gær var haldið jólaboð í Norðurhlíð. Lagt var á borð í stofunni fyrir tuttugu og fjóra og sá tuttugasti og fimmti kom eftir vinnu og settist við leifarnar. Á efstu myndinni eru Fríða systir og Óli bróðir og Agnar eiginmaður + önnur, þriðja og fjórða kynslóð frá okkur.

 Við þetta borð eru stjúpsonur minn með konu sinni, dóttur, systursyni og hans dóttur.

 Þetta er svo afgangurinn: Mamma, tveir synir mínir, tvær tengdadætur, þrjú barnabörn mín og ein systurdóttir. Sá tuttugasti og fimmti var svo elsti ömmustrákurinn minn.

 Ef þú vilt gera Jóhann Smára kátan skaltu spila við hann.

 Svo kom að eftirréttinum, hinn ómissandi heimatilbúni ís með ávöxtum og rjóma að ógleymdu piparkökuhúsinu sem Fríða kom með.

 Fjögurra ára skottur, Sigrún og Hildur telja sig sennilega vera að spila Master mind.

 Næstum því sex ára nafna mín nagar piparkökuþakskífu af innlifun með ísinn í hinni hendinni.

 Svo var spilað hið klassíska púkk í lokin. Velgengnin skín úr andliti Jóhanns þarna.

Mikið vildi ég óska að ég hefði álpast til að taka upp myndavélina þegar Ada Sóley tók lagið hástöfum með hárbursta fyrir hljóðnema.

109. Jólabréfið

Ég set jólabréfið hér inn með sama hætti og í fyrra, það er að segja ég hendi út myndunum og set þær inn aftur beint. Annað virkar ekki og þá get ég líka haft þær stærri þegar ekki þarf að hugsa um pláss á blaði eða hvort liturinn í prentaranum dugi.

Jólabréf 2013

Þá liggur fyrir að tína saman punkta í jólabréf. Það er ekki eins auðvelt og í fyrra þar sem ég hef verið latari að blogga en það er svo þægilegt að fletta upp í slíkum færslum. Árið fór rólega af stað og mín vegna hefði það bara gjarnan mátt halda þannig áfram en í byrjun febrúar tók ég eitt rangt skref og féll á hnéð. Í stuttu máli kostaði það margar myndatökur, skoðanir og sjúkraþjálfun, auk hálfs árs veikindaleyfis. Ekki fór að birta fyrr en um mánaðamótin apríl maí þegar ég komst til læknis í Orkuhúsinu og þá loks var gerð smáaðgerð og rétt greining og þá byrjaði að batna almennilega. 

Um miðjan mars sleit Kjartan hásin í körfubolta og svona tókum við mæðginin okkur út um páskana:

Í mars var stóri afastrákurinn hann Agnar Daði fermdur á Húsavík og þar kom saman margt gott fólk, sumir á hækjum og sumir ekki.

Ekki er við því að búast að veröldin standi í stað þó að ein og ein manneskja detti úr gír og á sauðburði urðu menn að gera svo vel að bjargast án mín. Hér er til dæmis hún Elín Rut ásamt foreldrum að störfum í fjárhúsinu um miðjan apríl.

Í júní  var haldið árlegt kvennahlaup og ég hafði með sjálfri mér ákveðið að skrönglast það einhvern veginn og það tókst! Ég setti mér að komast stystu vegalengdina sem er 1 kílómetri á Laugum og tók göngustafina í staðinn fyrir hækjurnar sem var misráðið. Tvær góðar konur um og yfir áttrætt voru alltaf að staldra við eftir mér þó að ég fullvissaði þær um að það yrði allt í lagi með mig.

Undir lok mánaðarins fórum við hjónin að ættarmóti föðurfjölskyldu minnar í Hrútafirðinum og þaðan fór ég svo ásamt mömmu og fleiri félögum í Þjóðháttafélaginu Handraðanum alla leið til Karlskrona í Svíþjóð og þar eyddum við fyrstu viku júlí. Við sýndum okkur þar og sáum aðra sem „gamladagafólk“ á strandmenningarhátíð og þetta var heilmikil upplifun. Ég þorði ekki annað en að taka hækjurnar með en þurfti lítið að grípa til þeirra nema smávegis á flugvöllum.

   Hér er hópurinn skartbúinn fyrir utan Blekingesafnið.

 Í júlí héldum við líka upp á 13 ára afmæli Ívans en hann var hjá okkur lungann úr sumrinu.

 Í ágúst gerðist svo eitt það besta en þá eignuðust Kjartan og Elsa hans þriðja barn sem er stúlka sem fékk strax nafnið Sigrún Heiða. Við fórum og hittum hana um miðjan mánuðinn.

Í sama mánuði lauk Agnar 43 ára starfi hjá Búnaðarsambandinu og ég hóf störf sem skólaliði í sameinuðum Þingeyjarskóla og er aðallega í Hafralækjardeild. Ég er líka áfram í heimilishjálpinni sem hefur þó dregist nokkuð saman hjá mér. Þetta er ágætt en slítur óneitanlega í sundur fyrir manni daginn. Ég byrjaði á því þegar ég réði mig að biðja um nokkurra daga frí til að selja slátrið og fékk það svo í september. Mér finnst það eiginlega ómissandi á hverju hausti og sem betur fer virðast yfirboðararnir þar og flestir kúnnarnir vera alveg sammála mér.

20. október varð Linda Elín 15 ára og þann dag hélt hún litlu systur sinni undir skírn í Eiríksstaðakirkju á Jökuldal. Ingimundur og Marta komu ekki þangað, enda liðu ekki nema tveir dagar þangað til enn kom ný stúlka í heiminn! Já takk, nú á ég 3 ömmustráka og hvorki fleiri né færri en 4 ömmustelpur! Það hafa aldeilist jafnast kynjahlutföllin hjá afkomendunum mínum tíu.

 Ég hitti litlu skottuna 6 tíma gamla og hún tók brosandi á móti mér.

14. desember var haldin nafnveisla og þá hugði ég gott til glóðarinnar að ná öllum mínum saman á mynd en það gekk nú upp og ofan eins og við er að búast þegar þriðjungur hópsins er 3 ára eða yngri. Þegar búið var finna nafn barnsins á púsluspili kom í ljós að hún heitir Ada Sóley. Eitt íslenskt nafn og eitt pólskt og skilyrði að auðvelt sé að bera nöfnin fram á báðum tungumálum.

Jóhann var staðráðinn í að halda á litlu systur,

 Sigrún Heiða og Elín Rut eru eitthvað að skoða 

og Ada Sóley er sennilega að bíða eftir að verða nógu stór til að gera eins og hinir krakkarnir. 

Afi fékk lánaða húfuna Jakobs og fannst hann voða fínn.

  

   Amman er hér með ríkidæmið:

Ingimundur                 Kjartan              Róbert Stefán

Ada Sóley      Jóhann Smári, Sigrún Heiða      Elín Rut

   Ívan Veigar                Linda Elín               Jakob Ágúst   

  

Hjartans jóla og nýjárskveðjur héðan úr sveitinni.

 Svona var sem sagt jólabréf ársins, mér finnst ég ekki hafa gert árinu nægileg skil á blogginu og set væntanlega að minnsta kosti eina færslu hér enn sem tilheyrir síðasta ári.

84. Jólabréfið 2012

Ég hélt í sakleysi mínu að það væri bæði einfalt og fljótlegt að afrita og líma inn eitt stykki jólabréf, en ónei. Ég hafði sett inn í það nokkrar litlar myndir og það flækti heldur betur málin. Það endaði með því að ég vistaði bréfið upp á nýtt sem jólabréf á blogg, henti svo myndunum út og þá gekk fínt að afrita og líma. Nú set ég svo inn myndirnar á minn venjulega bloggarahátt og þarf ekkert að hugsa um hvað það kosti að prenta þær út. Þar af leiðandi held ég bara að ég hafi þær fleiri og skítt með það þó að einhverjar þeirra hafi birst hér fyrr.

Jólabréf 2012

Nú ætla ég að breyta frá hefðbundnu jólakorti og senda frá okkur yfirlit. Mér finnst gaman og fróðlegt að fá slík bréf og ætla að prófa að semja slíkt sjálf. Eitt af því fyrsta sem bar til tíðinda á árinu var að ég brá mér til Kópaskers til að leika í kvikmynd. Stuttmynd raunar, en það er svo miklu virðulegra að tala um kvikmynd. Þannig stóð á þessu ferðalagi að leikfélagi minn frá því að við lékum í Landsmótinu á Breiðumýri og í Þjóðleikhúsinu hafði samband við mig og bað mig að leika í útskriftarverkefninu hans frá Kvikmyndaskólanum. Þarna á Kópaskeri varð til myndin Engin traffík.

 Þetta var skemmtileg lífsreynsla og gaman að eiga nafnið sitt á svona bíóplakati. Í þessum fyrsta mánuði ársins gerðist svo það almerkilegasta þegar ég eignaðist fimmta ömmubarnið mitt. Fljótlega brá ég mér suður til hennar og við brölluðum sitthvað saman. Má þar líklega helst nefna að ég kenndi henni að dansa Yenka og hún verður áreiðanlega góð í því með tímanum þó að hún hafi steinsofnað í miðri kennslustund.

Í febrúar fór allt á fullt í leikhúsinu þar sem við settum upp Í gegn um tíðina og því fylgdi afar mikil búningavinna. Við notuðum um það bil 328 flíkur og 67 skópör. Ég lék Guðfríði, konu Gísla í gröf og þetta var bráðskemmtilegt og var gerður góður rómur að.

Í mars var minnsta ömmuljósið skírt og fékk nafnið Elín Rut. Já takk, ég á tvær ömmustelpur og þær heita báðar Elín! Ég segi að þetta sé til marks um það ég sé líklega ekki albölvuð við tengdadæturnar, svona að minnsta kosti eitthvað fram yfir skírn. Hér er ég með hópinn minn; Ívan Veigar Ingimundar, Lindu Elínu og Jóhann Smára Kjartansbörn og Elínu Rut og Jakob Ágúst Róbertsbörn.

Í apríl fermdist  fyrsta ömmubarnið, hann Jakob Ágúst í Glerárkirkju á Akureyri

og í júní  fermdist Linda Elín. Hún valdi að fermast hér að Grenjaðarstað þar sem hún hefði verið skírð hér heima í stofu. Þetta gladdi Agnar alveg sérlega mikið þar sem þá þurfti hann ekki að leggja land undir fót.

Seint í apríl fékk Ingimundur lánaðan bílinn minn og það fór ekki vel. Hann slapp þó furðu vel sjálfur og Grettir (hundur Mörtu) var að því er virtist alveg í lagi. Þetta hafði þau leiðindi í för með sér að ég varð að fara á stúfana og finna mér annan vetrar og hestakerrubíl og eftir nokkra leit keypti ég gamlan galloper. Agnar taldi fráleitt að hægt væri að muna svoleiðis nafn og ætlar að kalla hann Lindýhopp. Við erum búin að selja rauða hræið til niðurrifs og fengu færri en vildu. Helsti  vandinn að menn voru ekkert áfjáðir í að borga mikið fyrir hann en þetta er víst dýrindi fyrir fjallakalla.

Í maí var sauðburður að mestu með hefðbundnum hætti. Marta kærasta Ingimundar er hér að sinna honum Matta. Hún styttir honum stundir með því að lesa fyrir hann íslenska mannfræði á pólsku inni við ofninn í eldhúsinu. Allt gekk þetta bærilega.

Í júlí fór ég vestur á Ísafjörð að jarðarför föðurbróður. Gaman var að fá tækifæri til að rölta þar um gamlar slóðir svolitla stund og rifja upp árin sem ég bjó þar. Þaðan lá leiðin að Hvanneyri til að keppa í ULL Í FAT. Þar kepptu að þessu sinni þrjú tveggjamanna lið og verkefnið var að spinna og prjóna tvíþumla vettling.

Skömmu síðar var svo haldið stórt og gott ættarmót í Borgarfirði þar sem ég var dálítið í umsjón og umstangi. Þarna komu saman afkomendur Holtakotasystra en mamma er ein þeirra.

Í ágúst gerðist fátt umtalsvert en í september gerðist fleira en fólk kærði sig um. Skömmu áður en göngur voru fyrirhugaðar brast á veður sem fór afar illa með sauðfé og kostaði það mikla vinnu hjá mjög mörgu fólki og töluvert tjón varð á búfénaði, girðingum og gróðri. Hérna er mynd af safninu sem tókst að finna í fyrstu lotunni og reka til réttar. Þar hjálpuðu til auk annarra, Fríða, Kjartan og Elsa.

Við fórum í réttir í frekar blautu veðri og höfðum okkur til halds og trausts 26 manneskjur á öllum aldri. Elín Rut var yngst og Agnar elstur. Af afkomendum okkar vantaði bara Magnús, Sölva og Lindulín. Allir voru duglegir og fengu sér kakó og kleinur og þrátt fyrir erfiðan aðdraganda varð þetta ágætur dagur.
 Nokkru síðar fóru svo Ingimundur og Fríða í leitir í Þeistareykjalandi og stóðu sig vel. Þegar upp var staðið vantaði okkur ellefu kindur auk þess sem þrjú lömb voru ekki tæk til slátrunar vegna hrakninganna. Þetta telst víst ekki mikið og fellur að mestu leyti innan sjálfsábyrgðar þannig að ekki er búist við miklum bótum í þetta bú. Þó er það ekki fullfrágengið. Hér heima varð líka annars konar tjón, það er að segja í skóginum okkar. Þar brotnaði nokkuð af alaskavíðinum og restin rótslitnaði í stórum stíl. Aðrar plöntur skemmdust minna. Ingimundur og Róbert Stefán eru búnir að taka niður mestallt limgerðið og er talsverður sjónarsviptir að því en það var orðið þónokkurra mannhæða hátt.

Í haust hefur snjóað mun meira en mér finnst hentugt og núna um miðjan desember er enn allt hvítt og harðfrosið.

Í nóvember tókst mér þó að skjótast á milli élja til Egilsstaða til að vera í tveggja ára afmæli. Alveg nauðsynlegt að hitta af og til unga fólkið og leyfa því ekki að gleyma ömmu og afa. Afi komst að vísu ekki með í þetta sinn en ég dvaldi þarna í góðu yfirlæti nokkra daga.

Í sveitinni eru mörg handtökin sem vinna þarf og vel þegið að fá vinnumenn stundum um helgar, ekki síst þegar bóndinn er farinn að eldast. Mikið hefur munað um Ingimund á árinu og ekki er verra þegar Jakob og Ívan koma með honum.

Þetta er meðal þess helsta sem gerðist á árinu og vonandi verða bara engin stórtíðindi nú í desember. Við sendum héðan hlýjar óskir um gleðileg jól og notalega framtíð.

Svo mörg voru þau orð, þetta er semsagt það sem stóð í jólabréfinu. Það heyrir til algerra undantekninga að ég setji svona margar myndir í eina færslu en mér fannst ómögulegt að vera að slíta í sundur jólabréfið/annálinn.
Því má svo bæta við að í árslok gengu loks í gegn kaup okkar á jörðinni af ríkissjóði og er það góð tilfinning.
Að lokum bestu þakkir fyrir samskiptin á nýliðnu ári og óskir um gott líf á nýbyrjuðu.

36. Jólaboð.

Við héldum jólaboð eins og stundum áður. Ég kveikti víst ekkert á myndavélinni þann daginn en ég rændi þessum myndum af bloggi sem er læst þannig að ég get ekki sent ykkur þangað sjálf. Rétthafi þess bloggs hefur líka sagt að maður megi stela myndum af sínu fólki :)

Þegar svolítið hafði fækkað var farið að spila púkk.

 Agnar hefur yfirsýn yfir mig og hálfan Kjartan.

 Mamma og Ingimundur eru afar spekingsleg.

 Þarna heldur Ívan þétt um systur sína og nafna mín nærist á laufabrauði en hún var sérlegur aðstoðarmaður minn þannig að það voru 4 ættliðir að spila.

Kjartan horfir á mig afar gagnrýnu augnaráði en ég virðist ekkert láta það á mig fá.

Eins og sést er nóg til af gullkrónum á þessu heimili þannig að hægt væri að spila púkk á mörgum borðum.

Á meðan sinnir Jóhann Smári listsköpun og er greinilega búinn að slefa á öxl móður sinnar. Hann er orðinn óþarflega vandlátur á fólk þannig að hann er ekki nema rétt farinn að samþykkja mig yfirleitt þegar við skiljumst á ný. Afleitt.

35. Konfekt.

Égerði konfekt til jólagjafa. Svona eins og mamma gerir oft. Úr kartöflum, flórsykri og bragðefni. Hjúpa það svo með súkkulaði. Hjúpa í leiðinni sveskjur og döðlur. Namm.

34. Útiljós.

Útiljós geta verið af ýmsu tagi. Snemma í desember var ég alvarlega að velta fyrir mér hvort ég nennti nokkuð að vera að vesenast með útiljósaskreytingar fyrir jólin. Húsbóndinn varð hinsvegar svo sorgmæddur við tilhugsunina og svo þegar ljóst varð að við yrðum ekki tvö að rolast hér, heldur sjö, þá tók ég á mig rögg. (þyrfti að skoða við tækifæri hver hann er þessi Röggur sem ég er þá að dröslast með?? Kannski skyldur Röggvarfeldinum sem Þorgeir nágranni minn á Ljósavatni yljaði sér undir um árið á meðan hann hugsaði)

 Ég sótti stjörnuna út í fjóshlöðu. Áður en hún var tekin ofan síðastliðin vetur slitnaði rafmagnssnúran frá vegna snjóþyngsla og ég vissi ekkert hvort einhverjir kaflar í slöngunni væru orðnir ónýtir. Þessa stjörnu gerðum við Kjartan fyrir rúmum áratug og hún á sinn fasta stað á vesturveggnum. Þegar ég hafði komið henni fyrir á borðstofuborðinu, sem er eini staðurinn sem hægt er að athafna sig með hana á, og tyllt rafmagnssnúrunni á sinn stað kviknaði ljós á næstum allri slöngunni, bara dauður einn metri. Nú jæja, það gat verra verið, ég losaði hana þá alla af, skar dauða partinn burt og setti saman á ný og festi svo allt á sinn stað, fór bara fáeinum sentimetrum styttra í allar beygjur og það kom prýðilega út.

 Eftir að ég fékk nýju gluggana hentar ekki lengur að setja græna jólatréð á vegginn framan við útidyrnar þar sem ég tími ekki að bora í nýja gluggakarminn. Þá velti ég fyrir mér möguleikunum. Mér dauðleiðast beinar línur og strik meðfram þakskeggjum, finnst það einhvern vegin of hugmyndasnautt fyrir minn smekk. En bárur þá? Í kaupstaðarferðinni sem ég nefni HÉR keypti ég rúma tuttugu metra af rauðri slöngu og við Ingimundur komum henni upp. Ég tengdi rafmagnssnúruna á, bræddi herpihólkinn utan um og klippti svo tengilinn af.

 Ingimundur fór út og upp í stiga og boraði gat efst á eldhúsgluggapóstinn. Þar þræddum við snúruna inn og ég setti tengil á og við settum þetta í fjöltengi sem er falið á bak við jólagluggakappann. Svo var næst að búa til bárur. Ég get frætt ykkur á því að næst gerum við þetta helst þegar hiti er yfir frostmarki því að þá er slangan þjálli. Ingimundur prílaði allnokkrar ferðir upp og niður stigann með rafmagnskapalfestingar og hamar og þetta er alveg viðunandi barasta.

Ég fór út í kvöld til að mynda og þetta er svona um það bil það sem ég sá. Að vísu prófaði ég alls konar stillingar á flassi og það var ýmist of eða van en þessi var skárst.

Þessi sýnir litina þó betur.

 Þetta er vesturveggurinn, bárurnar eru líka á norðurveggnum. Hinir veggirnir blasa ekki við almenningi að ráði svo við létum þetta duga núna.