107. Hross hjá oss

Ég klikkaði á að blogga að minnsta kosti mánaðarlega. Best að lofa engu vilji maður ekkert svíkja. Í nógu er að snúast, aðventutónleikar kirkjukórsins í gærkvöldi og þar var ég skikkuð í kaffinefnd sem er aldrei í sérstöku uppáhaldi hjá mér en eftir tónleikana er öllum boðið til kaffiveitinga sem jafnast fyllilega á við meðalfermingarveislu þar sem kórfélagar keppast við að toppa í Hnallþórum. Ca. 100 manns á öllum aldri komu í kaffið. Jarðarför í dag á Húsavík og ætli ég stefni ekki á að grufla eitthvað í jólagjafamálum um helgina. Það er bara þannig að mér hefur víst láðst að geta þess hér að í ágúst síðastliðnum hóf ég störf sem skólaliði í sameinuðum Þingeyjarskóla með aðalstarfsstöð í Hafralækjarskóladeild og eftir að ég var búin með mitt hálfs árs veikindafrí um miðjan júlí finnst mér að orkan sé ekkert nema í slöku meðallagi og lítið ( lesist: ekkert) gerist yfirleitt eftir lok hvers vinnudags.

Mér fellur vinnan prýðilega og gaman að vera innan um allt þetta fólk. Krakkana þekkti ég orðið bara suma síðan í leikskólanum forðum en í gærkvöldi heilsuðu mér öll börnin hlýlega og það er notalegt.

Talandi um hlýlegt: Á mínum rafræna útihitamæli stendur núna þetta: -21,1

Ég vil hafa myndablogg og hér eru nokkrar ríflega mánaðargamlar myndir. Það skal tekið fram að húðlitur barnsins hefur leiðréttst með aldrinum.

 Við spjölluðum saman um stund...

 ... og svo sagði hún afa meiningu sína.

Svona er þetta nú bara afi minn!

Ég hlakka ósköp til að hitta hana og væntanlega alla hina afkomendur mína um næstu helgi en þá stendur til að gefa upp hvað litla stúlkan mín heitir.

Hér kemur svo aðalkveikjan að þessari bloggfærslu. Skelfing fara flugurnar þarna í taugarnar á mér. Og svo er það auðvitað alltaf þannig að maður hefði gjarnan viljað taka aðeins til fyrir svona myndatökur en blessaðir mennirnir birtust bara svona óforvarendis og ég frétti það bara þegar ég kom heim úr vinnunni.

http://www.eidfaxi.is/frettir/99353/

100. Já, hundrað!

 Já, svei mér þá ég fór í kvennahlaup!! Eða að minnsta kosti kvenna eitthvað. Ég var búin að hugsa það mikið að ég skyldi reyna en ég passaði að segja ekki neitt um það enda hefði ég ekki lagt í það fyrir ekki svo mörgum dögum. En í gær var ég alveg ákveðin, spurningin var bara með eða án hækju?

Hækjan var skilin eftir í bílnum og ég var bara með göngustafina mína en ég sá eftir að hafa ekki valið hækjuna. Samt, ég komst kílómetrann og ögn skemmtilegt að aldursforsetarnir, fæddar 1930 og 1937 voru svona að staldra við og hinkra eftir mér því þeim leiddist að vera að skilja mig eftir :).

Svo var frítt í sund og ávaxtahressing á bakkanum og frábært veður. Ég prófaði að synda og það gekk sæmilega en tók þó í og ég var rangskreið sem vonlegt er þegar ekki er hægt að beygja annan fótinn nema rétt í hófi, en þegar ég var búin að hita mig um stund í potti tók ég aðra hundrað metra og þá gekk mun betur. 

 Það er ekkert svo voðalega langt síðan skaflinn fór ofan af hvítasunnuliljunum mínum og ég hef ekki séð svona kríli fyrr, þetta eru einhverjir 10-15 cm.

Fjólan er líka að byrja að sjást. Ekki veit ég hvort nokkur muni sinna garðhirðingu þetta sumarið. Það verður bara að koma í ljós.

99. Betri tíð.

Já, nú er vissulega betri tíð, um 20 stiga hiti dag eftir dag, en kannski væri það nú heppilegra minna og jafnara fyrst að jörð og vatn hendist af stað í þvílíku óðagoti að ekki ræðst neitt við neitt. 

Hjá mér persónulega sem slíkri (sagt í minningu föður míns) er líka mun betri tíð, heilsan batnar hratt og eg er farin að geta sitt af hverju. Ég er til dæmis farin að aka bíl svo að ég kemst í sjúkraþjálfun upp á eigin spýtur, ég er farin að vinna stund og stund í báðum vinnustofum, og nota ekkert hækjur heima og lítið úti. Ég þarf þó að hafa þær innan seilingar því ég þreytist fljótt ef vegalengdir eru verulegar eins og til dæmis í stórum verslunum (Byko, Húsasmiðjan og Glerártorg). 

Eftir að ég setti síðustu færslu var ég áfram nokkra daga fyrir sunnan og var í blöðruframleiðslu. 

 Ég hef ekki áður skartað svona pattaralegu fyrirbæri þessarar gerðar og þegar ég sendi bæklunarlækninum mynd af þessu upplýsti hann að svona hefði hann ekki séð á sínum starfsferli, "allavega ekki svona stórt" Ég svaraði honum að víst væri stundum gaman að skera sig úr fjöldanum en hvað þetta varðaði hefði ég alveg getað sætt mig við að vera bara eins og hinir. Ég hélt þegar þetta var að byrja að þetta væri ofnæmi undan litlu plástrunum en hann sagði að þetta gerðist stundum vegna þess að plástrarnir toguðu í húðina. Hann setti mig á ruddalegan lyfjakúr vegna sýkingarhættu og með það flaug ég heim í Aðaldalinn. Frábært að hafa beint flug þangað, ekki síst þar sem lendingar eru oftast miklu þægilegri en þegar flogið er ofan í Eyjafjörðinn. Það er plús fyrir flugveika.

Ég átti ekki að fara aftur af stað í þjálfun fyrr en allt væri gróið og er nú búin að fara í tvo tíma og nú verður tekið á því. Alveg er mannskepnan merkileg að láta sig hafa það að vera markvisst pínd og borga svo fyrir það í þokkabót! En með illu skal illt út reka eins og þar segir. Það er búið að búa til málshætti og orðtök um allt mögulegt til að fólk sé frekar tilbúið til að láta hvað sem er yfir sig ganga.

Verkir og bólga eru á undanhaldi og nú ætla ég að taka myndir alla þriðjudaga til samanburðar. Ég vel þriðjudaga vegna þess að aðgerðin var á þriðjudegi fyrir 4 vikum. Á þessari mynd er ég að rétta úr báðum fótum eins og mér er mögulegt og sjá má að annað hnéð vill ekki fara alveg niður að laki og er ívið þykkra en hitt. Allt er þó þokkalega gróið en ennþá er tilfinningin útvortis við ytra gatið eins og þegar tannlæknadeyfing er farin úr eftir átök. 

 Talsvert vantar á að hægt sé að rétta og beygja fótinn eins á að vera og göngulagið er ekki sérlega virðulegt, sérstaklega þegar ég þarf að vera meðvituð um hvert skref til að rétta vel á réttum stað í þjálfunarskyni. Stigaganga er líka eitthvað sem ekki gerist alveg af sjálfu sér. Hafið þið spáð í hvað hún er flókin ha? Tvisvar undanfarið hef ég hlaupið og mikið var það gaman, í seinna skiptið gat ég meir að segja valhoppað líka! Gamanið fór af í bæði skiptin þegar ég vaknaði.

Þetta fólk kom og gisti ásamt foreldrum nýlega og það er alltaf gaman. Þarna hjóla þau í spretti.

Nú er ég búin að sitja mun lengur en fóturinn vill, en ég skal reyna að láta ekki líða svona langt á milli næst, þakka öllum hlýjar kveðjur.

Innilega til hamingju með daginn yngsti sonur.

87. Hált á svellinu

Fleirum verður hált á svellinu en okkur tvífætlingunum.

 Nágranni okkar kom í gær til að hjálpa bóndanum við heyrúllur. Hann átti leið yfir túnið en á túnum eru víða hrikalegir svellbólstrar. Næstum efst hafði vélin ekki lengur grip og rann af stað og þá varð ekki við neitt ráðið. Þegar hún hitti fyrir vegarkantinn skall hún á hliðina. Eins og sést var snjóföl yfir allt og ekki sést eins vel hvar svellin eru verst. Látið mig vita það. Ég veit þó ekki hvort það hefði neinu breytt í þessu tilviki.

 

 Hér er komin önnur vél sem heldur á brott eftir að hafa athugað aðstæður.

Þegar nokkuð var farið að skyggja kom öðruvísi og öflugri vél en það dugði þó ekki til, enda undirlagið hallandi svellbunki svo að betra er að fara að öllu með gát.

Hérna heldur stóra dráttarvélin öllu í skefjum á meðan gula vélin lyftir hinni föllnu á hjólin. Hún var svo dregin upp á heimreiðina og rennt niður á jafnsléttu á meðan stóra systir hélt við. Það er víst ekki sniðugt að setja í gang eftir að vél er búin að vera á hvolfi um hríð.

83. Jólaboð

Ef ekki kemur blogg í hverjum mánuði hið minnsta skal ég hundur heita.

Hér áður var markmiðið að blogga daglega að meðaltali og það gerði ég lengi á gamla blogginu sem ég held að nú sé endanlega dáið og óínáanlegt. Mér finnst það sorglegt og missir fyrir menningarsamfélagið að svo mörg hugverk skuli barasta sisvona þurrkast út, ekki að það hafi verið mikill missir að ýmsu sem á blogcentral var, en sumt var þó alveg þess virði að varðveitast. Kannski er líka stundum missir í að ekki skuli komast hér inn allar bloggfærslurnar sem myndast flesta daga í huga mér en þar er ekki við neinn að sakast nema sjálfa mig og það er ekki gott. Alltaf þægilegra að geta kennt öðrum um.
Uppfært: ég prófaði af rælni að fara inn á gamla bloggið og það gekk! Þannig var það ekki síðast sko.

Hér var jólaboð. Þegar hópurinn er stór er alltaf erfitt að hitta á tíma sem öllum hentar en ég lét þá ráða mestu hvenær yngsta fólkið gæti verið með og það varð fimmtudagurinn 27. Markhópurinn er eiginlega fólkið sem kom alltaf saman hjá mömmu á jóladag en systkinini mín og þeirra afkomendur eru komin út um hvippinn og hvappinn og þeir sem hittast hjá mér um jólin eru oftar að meirihluta afkomendur okkar Agnars. Eins gott að við fórum ekki að reyna að hafa þetta núna um helgina eins og veðrið er búið að láta.

 Hér erum við nöfnurnar.

 Ég lagði á tvö borð í stofunni og þar sitjum við 17 saman og borðum heimareykt hangikjöt að gömlum sveitasið.

 Jóhann Smári og Elín Rut þurfa bæði að átta sig á því að það er ekki alveg víst að þau séu alltaf miðpunktur alheimsins.....

 Ég er ekki frá því að henni gangi það ívið betur eins og er, hvað sem verður síðar meir. Það er alveg snilld að sjá þessa líkamstjáningu unga mannsins þar sem hann segir svo greinilega að HANN eigi áreiðanlega bæði þennan pabba og ömmuróluna og bara svona umhverfið yfirleitt takk fyrir. Verst að henni virðist bara vera nokk sama!

Þetta eru náttúrulega bara snillingar eins og öll ömmubörn eru alltaf.

Þessi vetur ætlar áreiðanlega ekki að fara framhjá án þess að eftir verði tekið. Nú um daginn rigndi um stund og snjórinn sjatnaði aðeins en það sést ekki núna. Norðanhríðin lemur gluggana og svona leit þetta út þegar Agnar var að brasa við að komast að heiman áðan, þarna sést aðeins í efsta hluta veltigrindarinnar og púströrsins á dráttarvélinni eins og verið hefur lengst af í vetur, gerðið og stór hluti girðinga á kafi og undir öllu saman eru endalaus svell. Ákveðið áðan að aflýsa áramótamessunni annað kvöld sem er synd þar sem það er árlegt tækifæri mitt til að syngja þjóðsönginn raddað á fullu blasti. Svo að það sé alveg á hreinu er ég eindreginn fylgismaður þjóðsöngsins og tek ekki í mál að skipta.

Gleðilegt nýtt ár elskurnar mínar og ég set jólabréfið inn á morgun en stefni á að setja inn færslu á gamladagabloggið í dag.

75. Frá Fríðu

Hér er bloggfærsla frá systur minni en hún er með læst blogg þannig að ekkert þýðir að vísa í það. Ég fékk þá bara heimild til að afrita færsluna hingað, mér finnst hún sýna vel sjónarhorn þátttakenda í þessu sem hæst hefur borið í umræðunni hér um slóðir undanfarið.

Ella.

Rekstur

Það hefur víst ekki farið framhjá neinum að síðustu vikuna hefur veðrið hagað sér stórundarlega hér á klakanum.  Það fór að snjóa á mánudaginn fyrir tæpri viku, svo gríðarlega að snjó festi í byggð um mestallt Norðurland og á fjöllum fennti fé í kaf.  Og í Mývatnssveit.  Og á Þeistareykjum.  Þessar kindur eru ekki vanar því að geta bara leitað niður til byggða þegar veðrið versnar eins og hér í Eyjafirðinum og það átti jú eftir að fara illa.  Ég segi kannski ekki að þetta hafi endað með ósköpum, það á í rauninni eftir að koma í ljós hvernig þetta endar.  

Maður var búinn að fylgjast með fréttum af þessu og horfa á myndir af fólki grafa kindur úr fönn og langa til að hjálpa til.  En maður þurfti líka að vinna og brasa í þessu daglega lífi svona í miðri viku og maður eiginlega fylgdist bara með svona frekar aðgerðalaus.  En svo þegar systir sendi út tölvupóst á slatta af fólki þar sem kom fram að reka ætti safnið frá Þeistareykjum niður í rétt í gær, laugardag og það vantaði helling af fólki sem gæti gengið þessa 15 kílómetra, þá sagðist ég strax ætla að koma og var nokk sama þótt ég væri búin að lofa mér annað, ég aflýsti því bara.  Og svo skrifaði ég á facebook síðu Eyrarskokkara: Eru einhverjir fílhraustir Eyrarskokkarar til í að koma með mér í göngur í Aðaldalnum eldsnemma í fyrramálið. Bændur eru vanir að fara þetta á hestum, en það þarf að reka féð frá Þeistareykjum og niður í byggð og nú duga hestar engan veginn í þetta. Menn verða að fara fótgangandi. Það stendur til að búa til slóð með jarðýtu sem féð verður svo rekið eftir. Við erum að tala um að leggja af stað í nótt kl. hálffjögur frá Akureyri og síðan á að byrja að smala um 6. Það þarf að ganga (ekki hlaupa, féð þolir ekki að farið sé of hratt yfir) minnst 15 kílómetra í blautum snjó í rigningu. Og ekki er verra að fólk hafi eitthvað fengist við sauðfé. Hinsvegar er skilyrði að kunna að búa sig fyrir svona aðstæður (legghlífar, hlý föt, regnfatnaður o.s.frv...). Ég get tekið 3 með mér í bílnum.

Nokkrir svöruðu um hæl að þeir myndu vilja koma en gætu það ekki að ýmsum ástæðum.  Á endanum lögðum við Siggi af stað frá Akureyri klukkan hálfsex í gærmorgun, en tímasetningunni var seinkað um 90 mínútur.  Við vorum komin í Norðurhlíð klukkutíma seinna, þar var farið beint yfir í annan bíl ásamt Kjartani, Elsu og Agnari og keyrt áleiðis upp að Þeistareykjum þar sem safnið var í hólfi og beið.  Það var tilkomumikil sjón að sjá allar þessar kindur þarna í snjónum.  Maður hafði einhvernveginn búist við að þær væru eitthvað aumingjalegar en svo var nú ekki.  

Nú, svo var beðið svolítið eftir að allt fólkið skilaði sér þarna uppeftir og svo fengum við Agnars fólk það hlutverk að vera framarlega, meðfram safninu vinstra megin við það og helst áttum við að geta fylgt fyrstu kindum eftir.  Við áttum að gæta þess að kindurnar héldu sig á veginum þar sem hann var og ofan í jarðýtuslóðinni sem var búið að ryðja í snjónum þarna í gegn um fjöll og firnindi.  Þannig að við fórum og röðuðum okkur þar upp, svona með því millibili sem við álitum heppilegt.  En það kom nú fljótt í ljós að forystufénu lá þvílík reiðinnar ósköp á að maður þurfti að hlaupa eins hratt og maður gat þarna úti í snjónum.  Og við höfðum samt ekki við þeim.  En svo var nú stoppað einum fimm sinnum á leiðinni til að þétta hópinn og hvíla fólk og fé, sem var mjög misfrátt á fæti. 

 Það voru oft fullorðnar ær sem sneru vitlaust og fóru gegn straumnum jarmandi hátt.  Maður skilur það, þær voru að leita að lömbunum sínum.  En þótt þær gerðu þetta hafði það lítil áhrif á framgang mála.  Það var verra þegar forystuféð var ekki sammála og dreifði safninu.  Það gerðist bara fyrst, nokkrum sinnum, en svo var líka eins og kindurnar áttuðu sig allar á því til hvers var ætlast og þetta bara gekk eins og smurt.

 Það voru nokkur fjór/sexhjól og vélsleðar með í þessu og fólk fékk stundum far með þeim framar.  Ég gerði það nú aldrei, en Elsa segir að Kjartan hafi alltaf verið að því.  Á milli þess sem hann henti snjókúlum í fólk og fé.  Það var fyndið að sjá þannig aðferðir við smalamennskuna, hann var ekki einn um að henda snjó í kindurnar þegar þær voru að þvælast einhversstaðar þar sem þær áttu ekki að vera.  Þær tóku nú alveg mark á því.  Ég sjálf persónulega vil frekar segja þeim hvað þær eiga að gera.  Það hef ég alltaf gert og kindur og hundar og börn taka alltaf mark á því sem ég segi, jafnvel þótt aðrir reyni að halda því fram að þau skilji ekki mannamál. Kindurnar hlýddu líka þegar ég veifaði göngustöfunum mínum sem ég var með allan tímann.  Það var mjög fínt að hafa þá.

 Þarna stóð ég lengi upp á hól og beið, ég vissi að þegar ég kæmi niður á veg þyrfti ég að bíða ennþá lengur því það hafði teygst svo gríðarlega á safninu.  Ella hafði sagst ætla að koma þangað með kakó og kleinur og maður náttúrulega hlakkaði til þess, en ég vissi að hin þrjú úr Agnars liði voru svo langt á eftir mér að mér fannst kurteislegt að hinkra aðeins.  Manni varð ansi kalt af því að bíða svona, en það voru nokkrar klukkutíma pásur á leiðinni.

Allt í allt varð þetta meiriháttar lífsreynsla.  Stemmingin hjá fólkinu var frábær og ég held að öllum hafi verið létt að ná svona mörgum kindum á lífi.  Jafnvel þótt það hafi ekki verið nokkur leið að telja þetta.  Það voru merkilega fáar sem þoldu ekki gönguna og flestum þeirra var safnað á vagn bara strax í byrjun dags.  Annars kom það svolítið af sjálfu sér að kindurnar fóru á þeim hraða sem þeim hentaði.  Og ég er alveg viss um að þær vissu vel hvað var í gangi og þær vildu bara komast sem fyrst niður í byggð og gróður sem ekki var þakinn af snjó.

Já, og kannski maður klykki út með sögunni af Agnari sem hafði hér í fyrradag verið falið það verk að girða þar sem snjóskaflar náðu yfir girðinguna í hólfinu uppfrá.  Hann mætti á staðinn staura og net og ætlaði að lemja staur ofan í snjóinn, en þar var einhver fyrirstaða og sama hvað hann reyndi, staurinn hoppaði bara upp aftur.  Og þegar betur var að gáð, þá var þar undir gimbur sem náðist svo sprellifandi upp úr snjónum. Gimbur sem Agnar átti sjálfur!

65. Handverkur?

Sauðburður tekur stundum á. Til dæmis er öll burðarhjálp búsins komin í/á mínar hendur með svona afleiðingum.

Stundum þarf að fara talsvert langt inn í þröngt rými til að snúa lambi, sækja fót eða hagræða á annan hátt. Þá getur þurft að beita hendinni á ýmsa ómögulega vegu og þrýstist þá stundum þétt að beinum móðurinnar. Ég veit sjaldnast nákvæmlega skil á svona marblettum en þannig verða þeir til. Þetta hefur hingað til tekist prýðilega í vor og líka hafa fósturmæður tekið aðskotalömbum fagnandi og ekkert verið að gera sér rellu yfir því að sum þeirra virðist hafa fæðst með eyrnalokk. Það skýrist af því að stundum er búið að merkja og marka lambið áður en nýja mamman tekur við. Eins gott að hafa góðar einlembur til að taka við þegar hér eru komnar tvær fjórlembdar og fimm þrílembdar af þessum 49 sem bornar eru. Ærnar eru bara hannaðar með tvo spena og þó að þær ráði sumar vel við að næra þrjú lömb er betra að jafna þetta svolítið.

Þó að lítið hafi komið hér inn undanfarið er ekki eins og ekkert gerist. Leiksýningum lokið og margir hafa tjáð hrifningu sína af verkinu, minnsta ömmuljósið flutti til Akureyrar í gær, ég keypti mér bíl og vorinu lauk með stæl.

Þetta blasir við út um gluggann núna, nýi gamli Galloperinn, gamli ónýti Hiluxinn, bilaði bíllinn hennar Mörtu, hestakerran sen kom aðeins við sögu í sambandi við búferlaflutninga í gær og svo auðvitað fjárhúsið sem tekur mestan tíma manns núna bæði daga og nætur. Ónýta dráttarvélin kemur málinu ekkert við.

Þarna blasa líka við afgangarnir af allt of stórum sköflum sem okkur áskotnuðust á sunnudag og mánudag. Veðrið er mikið að lagast og í morgun var bjart og fínt um tíuleitið þegar ég drattaðist fram úr( fór að sofa klukkan 5:30) og ákvað í bjartsýniskasti að rífa allt af rúminu og ná að setja hreint og ilmandi á aftur fyrir nóttina. Nú er vélin að verða búin að þvo og kominn bleytuhraglandi á norðurgluggana. Ætti ég kannski að láta eins og ég taki ekki eftir því og hengja samt út?

Jájá, segiði svo að ég bloggi aldrei!

44. Sól rís...

Hér á bæ búum við við sólarleysi allmargar vikur á hverjum vetri og ég hef haft fyrir sið að láta vita hérna þegar sólin sýnir sig hér innanhúss í fyrsta sinn ár hvert.

Árið 2012 skein sólin inn í stofu í gær, 31. janúar og það gladdi mig mjög.

Þarna eru skin og skuggar á stofuveggnum til sannindamerkis.

Ekki kættist ég minna áðan þegar hringt var frá Landsspítalanum til að boða mig í rannsókn vegna raddvandamála minna en tilvísunin var send snemma í desember árið 2010. Já góðir hálsar, 14 mánuðir takk! Ég nenni ekki á ergja mig á því núna að rekja ferilinn en tafir hafa orðið meðal annars vegna tækjabilunar og svo var keypt nýtt tæki og það þurfti að mennta fólk fyrir það og spítalinn var lagður niður og ekki var pláss á nýja staðnum og möppur fundust ekki og.....og. En sumsé; ég stefni suður um miðjan mánuðinn og þá verður framin rækileg "ungbarnsskoðun" Bíddu bara litla skotta mín. Að sjálfsögðu heilsa ég þá líka upp á stóru skottuna mína og fleira gott fólk. Best að fara að skrifa tossalista.

32. Í kjólinn fyrir jólin.

Þetta er slagorð sumra ef ég hef skilið rétt. Það er allt útlit fyrir að ég komist í fleiri kjóla en venjulega um jólin ef svo heldur fram sem horfir. Alveg án þess að hafa viljandi gert neitt til þess. Ég vildi nú samt frekar að mér liði betur í maganum ef ég mætti velja. Þetta hlýtur að fara að lagast bara.

Að öðru; það er ekki gott að vita hvaðan á mann stendur veðrið stundum, og þó.

 Þetta er vesturglugginn minn nýi í sjónvarpsstofunni.

Og hér er norðurglugginn. Alveg magnað hvað snjóar oft mikið í kring um útiljósið, snjórinn er eins og flugurnar og leitar í ljósið.

30. Kúl

Jú, það er blessuð blíðan og bæirnir allt í kring.

 Mælum ber ekki alltaf saman. Hér eru gamli og nýi tíminn. Sá gamli kúrir upp við ekki allt of einangrandi glugga í skjóli við snjó og klakahellu og sýnir um það bil 3 gráður á meðan sá nýi sem hefur skynjarann utan á austurveggnum vill meina að þarna séu 11,4 gráður. Þetta var annan desember.

 Hér sjáum við spána í gær klukkan 12 á hádegi. Eins og sjá má á þessu korti er ég ekkert mjög langt frá því að vera mitt á milli þessara þriggja staða, Húsavíkur, Akureyrar og Mývatns. Það er segja ef við miðum við loftlínu.

 Svona var mælirinn hjá mér um hádegisbilið (18,3) en í kyrru veðri er samt vel hægt að nota sér snjóinn. Það gerðu Grettir og Ívan.

Í gær fóru bara sumir bílar í gang.

Nú eru ekki nema rúmar 13 gráður.

Hlýjar kveðjur að norðan.