114. Eldsmíði

Það er óhjákvæmilegt að setja hér aðra aprílfærslu. Ég nefnilega fór inn á alveg nýtt svið.

 Jakob setti hér upp eldsmiðju hjá hænunum í fjóshlöðunni. Með dyggri aðstoð undirritaðrar.

Þegar ég var svo búin að horfa á hann um stund varð ég að fá að prófa. 

Og þetta er æði!

Ég er að smíða mér stóra nál til að nota við hrosshársvef.
Ég er komin svona langt,

Efnið er tindur úr heygaffli og þarna er annar ósnertur til samanburðar.

Ég ætla ekkert að tala um hvenær ég verði búin að þessu enda skiptir það ekki meiginmáli sko.

Fleiri spreyttu sig.

95. Hálsfesti eða

Fann þennan kjól hjá Rauða krossinum á Akureyri í fyrra. Hann er afskaplega þægilegur, má fara með hann eins og manni sýnist þar sem hann krumpast ekki, hann fer vel og síðast en ekki síst; hann grennir. Að minnsta kosti hefur það komið fyrir oftar en einu sinni að fólk horfir á mig með áhyggjusvip þegar ég er í honum, og spyr hvort ég sé að leggja af? Persónulega finnst mér það ekki mikið áhyggjuefni og reyndar er ég að leggja af, en ég er aldrei spurð um það í hinum fötunum mínum.

Þegar ég fór í hann fyrir þorrablótið okkar í febrúar fann ég ekki hálsfesti sem ég var ánægð með þar sem hálsmálið er aðeins hærra en passar fyrir festarnar sem ég gerði HÉR en ég vildi eitthvað rautt. Nú jæja. Þegar mér var svo boðið á síðbúna blótið fór ég að hugsa.

Svo sótti ég þetta:

Eða réttara sagt ég bað einhvern að setja "útsaumaða" baukinn minn á borðstofuborðið, ég gat sjálf farið þangað með litla verkfærabaukinn og rauðu kúlukeðjuna sem hafði verið að flækjast inni í herberginu mínu.

Í stóra bauknum geymi ég þennan öfluga poka sem ég keypti einu sinni á útsölu í handverksbúð í Árósum eða þar í grennd. Í honum eru 222 hankir í jafnmörgum litum.

Ég byrjaði á að klippa slaufuböndin burt og sauma saman hálsmálið að framan. Kúlukeðjan er steypt á þráðinn svo að ekki þýðir að losa hana sundur og raða svo hér og þar. Ég saumaði hana því fasta þétt upp við hálslíningu frá öðrum axlasaumnum yfir að hinum, hún var ekki nógu löng til að ná allan hringinn. Svo saumaði ég með svörtu hér og þar í blúnduna þar sem hún var að hugsa um að losna eða trosna. Þá var komið að útsaumnum. Ég ákvað að fylgja í stórum dráttum grófustu útlínunum hér og þar og byrjaði á laufblaðinu hér hægra megin fyrir neðan. Það varð ekki nógu gott. Útsaumsgarnið er ekki snúðhart þannig að það varð ansi lufsulegt þegar búið var að draga það gegn um þétt efnið margsinnis. Þá hleypti ég í mig kjarki, fékk Ingimund til að fylgja mér og fór út í Tumsu (aðalvinnustofuna mína úti í gamla fjósi) í fyrsta (og eina) sinn síðan ég slasaðist. Þar tók hann niður úr hillu kassann minn með allskonar bandinu. Þar minnti mig að ég ætti hnotu af eldrauðu DMC garni og það reyndist rétt. Þegar ég var búin að sauma með því hinumegin við klaufina var það augljóslega miklu betra svo að ég rakti upp fyrsta laufið. Nú var ég eins og venjulega búin að vera miklu lengur að þessu en ég bjóst við og saumaði bara svolítið meira áður en ég fór í hann. Á óskýru myndinni í færslu 92 má sjá stöðuna.

Síðan hefur þetta bara beðið á borðinu fram undir þetta en nú er ég búin að sauma það sem ég held að sé mátulegt og fann svo auk þess nokkrar rauðar kúlur sem ég gróðursetti líka.

Nú þarf enga rauða hálsfesti

 en það er alveg hrikalega erfitt að mynda þetta þannig að litirnir séu nokkurn veginn réttir, ég er örugglega búin að henda 20-30 myndum og hér er nærmynd í snarvitlausum lit.

Og mikið sem ég hugsaði til hennar Hörpu á meðan ég var að þessu. Já og Guðnýjar þegar ég var að brasa með myndavélina.

85. Finna

Hún Finna vinkona mín dó að morgni nýársdags. Hún fæddist í febrúar 1913 og dó í janúar 2013 og var jörðuð síðastliðin laugardag.

Ég skrifaði minningargrein:

Það er afar misjafnt hversu langan tíma fólk fær hér á jörðunni. Þeir sem lengstan tíma fá hafa sitthvað séð og forréttindi eru að fá að kynnast slíku fólki og eignast það að vinum. Hún Finna var komin á tíræðisaldur þegar hún féllst á að kannski væri rétt að þiggja heimilishjálp. Það var nú samt held ég aðallega gert til að friða fjölskylduna. Ég var svo heppin að fá þetta verkefni. Hún var orðin heimakær og það gat varla heitið að ég hefði séð hana fyrr, en aðeins heyrt hennar getið eins og gengur í sveitinni. Mér skildist að þetta væri órög dugnaðarmanneskja sem ætti það til að láta ýmislegt flakka svona ef þannig stæði á spori. Ég var ofurlítið hikandi þegar ég gerði fyrst vart við mig á Knútsstöðum en fljótlega kom í ljós að þarna hitti ég vinkonu. Við áttum afar margt sameiginlegt og kom ákaflega vel saman. Hún lagði mun meiri áherslu á samveru og samvinnu en að sitja og stjórna öðrum og það var fróðlegt og skemmtilegt að vera með henni í verki hvort heldur það var við kleinugerð sem við stunduðum reglulega, saumaskap þegar við hvolfdum spariflík og endursaumuðum, viðgerð ljósakrónu, eða bara hvað sem okkur datt í hug að gera þyrfti. Við höfðum sama viðhorf til nýtingar og sóunar og miðluðum hvor annarri hugmyndum. Nú er ég til dæmis búin að útvega mér glerskál úr þvottavélarloki. Þegar ég sagði henni að ég væri að gera kerti úr vaxafgöngum lét hún mig hafa dálítin klump sem ég fór með heim og steypti úr kerti handa henni. Ég tók það svo með mér til hennar næst en þá tók hún á móti mér með þeim orðum að nú væri hún að drepast. Rósamál var jú ekki hennar stíll. Hún hafði samt ekkert við það að athuga að ég hringdi eftir aðstoð þó að hún hafi einhvern veginn ekki haft sig í það sjálf, var ekki dugleg að snúa fólki í kring um sig. Þennan dag urðum við samferða í sjúkrabíl til Húsavíkur og eftir það átti ég ekki erindi í heimilishjálp á Knútsstöðum. Ekki setið saman með prjóna yfir leiðarljósi eða í lönguvitleysu við eldhúsborðið. Árin hennar úti á sjúkrahúsi var ég ekkert nærri nógu dugleg að líta til hennar en alltaf var það gaman, mest gaman líklega þegar ég fór til hennar klædd peysufötum á þjóðhátíðardegi. Þær voru þá tvær saman á stofu og var helst eins og ég hefði fært þeim dýrindisgjöf.

Hún lá ekkert á því að þetta væri að verða komið gott enda væri hún orðin til lítils gagns. Síðast þegar ég kom til hennar hjálpuðumst við nú samt að við að leysa myndarlega garnflækju. Ég var farin að hallast að því að ég fengi að faðma hana á hundrað ára afmælinu en það verður víst ekki af því.

Elín Kjartansdóttir.

Skrifað og sent 9. Jan. 2013

Svo gerði ég skreytingar. Hún hafði ákveðið að hafa íslenska fánann á kistunni svo að ekki var þörf fyrir kistuskreytingu en undir lok athafnar er fáninn tekinn af og settur moldarkrans. Ég tók hann að mér. Ég fór og tók allt efnið í hrauninu hennar Finnu, það kom alls ekki annað til greina. Sem betur fór hafði hlánað smávegis ofan af efstu klöppum og hólum svo að mér tókst að finna gott efni.

Moldarkransinn er mosaþúfa sem er krydduð lítillega. Hún virkaði vel. Undir henni er rakur strigi sem var rennt yfir á kistuna.

Gerði líka körfu. Held bara að þetta sé einhver besta karfan sem ég hef gert. Maður veit eiginlega aldrei hvernig þetta verður, maður byrjar bara með þá körfu og það efni sem maður hefur fundið og svo er að sjá hvað verður úr því.

Ég var með smá afgang af greinum sem ég var búin að hreinsa og snyrta og ekki kom til greina að henda neinu svo ég fór með þær í ofnskúffu í félagsheimilið fyrir jarðarförina og kvenfélagskonurnar settu þær á hlaðborðið. Þegar ég vitjaði skúffunnar eftir kaffið voru nokkrar litlar þar eftir og þær fóru í þennan vasa sem ég er með á stofuveggnum og er vanur að fá nýjar greinar þegar ég er í svona stússi í sambandi við jarðarfarir eða gamla spýtujólatréð. Ég bara nennti ekki að grafa upp sortulyng á það fyrir þessi jólin.

80. Í gamla daga.

Nú er snjóföl á jörðu svo að það er best að blogga um góðviðrisdag í sumar. Ég fór að Hrafnagili og var gamladagafólk.

 Ég var með vitlausu snældu eða vinglu og spann hrosshár. Fyrst er að tæja það niður í svolitla hrúgu. Ég geri það venjulega niður á gólfið en þarna var gola svo ég mátti ekki hafa fallið hátt.

 Svo er að vinda það saman,

 festa vindilinn á nagla á borðinu og spinna.

 Þráðurinn er svo smátt og smátt undinn í rjúpu utan um annað prikið á vinglunni og hér er ég farin að tvinna úr tveimur rjúpum.

Mamma var með halasnældu og ull. Á myndinni er líka kljásteinavefstaður.

 Jakob kom að líta á okkur og var óðara dubbaður upp í viðeigandi klæðnað. 

 Hann kastaði hækjunum og greip exi í staðinn og hóf að höggva í eldinn.

Ýmsar aðferðir reyndar.

Nú er hægt að kynda undir pönnunni.

78. Haust

Það er komið haust. Ég get haft til marks um það að ég er farin að selja slátur og verð í því tæpar þrjár vikur. Annars er það sápa sem ég er með í hausnum núna vakin og sofin. Þegar ég er ekki að hugsa um kindur sem eru fastar í snjó og líður ekki vel. Á leiðinni heim úr sláturhúsinu á miðvikudag staldraði ég við og tíndi einiber. Sem eru ekki ber heldur könglar í dulbúningi. Þau eru græn til að byrja með en í lok annars sumars byrja þau að blána.

Ég ætla að nota berin sem eru ekki ber í sáputilraunir. Meira um það seinna.

71. Fermingarstúlkan

Það hefur lítið upp á sig að undirbúa fermingarveislu ef ekkert er fermingarbarnið.

 Hún staðfesti hátt og skýrt.

 Bræður hennar tóku virkan þátt: Jóhann Smári var prestinum til halds og trausts, hann fikraði sig nær og nær, um hálft rassfar í senn í trausti þess að ekki nokkur maður tæki eftir því,

 og Sölvi var aðstoðarmeðhjálpari afa síns.

 Stelpurófan er að vaxa ömmu sinni yfir höfuð!

 Hún valdi að vera í kjólnum sem ég saumaði á Maríu í West side story í fyrravetur, ég þurfti reyndar að þrengja hann svolítið og lagfæra en mér fannst hún gullfalleg. Hún var líka með eyrnalokka sem ég fékk í fermingargjöf og með sálmabók og klút sem mamma hennar fermdist með. Það var talsverð gjóla þegar var verið að taka myndir eftir athöfnina og mér dettur í hug tiltekin kvikmyndaleikkona þegar ég sé þessa mynd.

 Þessi mynd er hreint ekki góð en ég læt hana samt koma með af því að gestabókin sem fermingarbarnið smíðaði og málaði sjálf er svo fín.

 Hún hélt sína fyrstu einkasýningu þarna. Á borðinu eru ýmsir gripir, meðal annars silfursmíði úr skólahandavinnu vetrarins,

og á veggnum eru myndir, allt frá frumbernsku til þeirrar sem hún lauk við á meðan mamma hennar greiddi henni um morguninn. Gestir höfðu orð á að þessu þyrfti hún að halda áfram og það gerir hún mjög líklega vegna þess að á óskalista fyrir ferminguna voru myndlistarvörur. Það er ekki laust við að ég sé stolt af barnabörnunum mínum enda er hjá þeim talsvert af handverksgenum.

Uppfært: Hér er betri mynd af gestabókinni góðu, set hana hér þó seint sé.

69. Fermingarskreytingar

Nei þetta gengur bara ekki krakkar mínir, mánuðurinn að verða búinn og hann var að byrja!

Hér var sem sagt undirbúin ferming eins og áður hefur komið fram. Fermingarbarnið var búin að óska eftir að ég og mamma hennar sæum um skreytingar ásamt henni sjálfri og efnið átti að vera úr umhverfinu.

 Við fórum um hraunið mitt og fengum þar yndisleg sýnishorn af Íslandi og hér eru þau komin heim í garð og fjóluskreytingin tilbúin sýnist mér. Fjólurnar rækta sig sjálfar allt í kring um mig í garðinum mínum.

 Svo hélt ég áfram að pússla. Þetta er aðalskreytingin sem fór á hlaðborðið. Mosagrunnur, hraunmolar, sortulyng og fjalldrapi. Ekkert mál að skipta seinna út lynginu og nota aftur og aftur ef vill.

 Þetta er kökuborðið. Þar var meðal annars lambagras og bláberjalyng.

 Við fatahengið eru glerkrukkur og hraun með skófum. Ég var að velta fyrir mér að nota krukkur og vefja þær kannski með blúndum eða striga eins og fellur svo mikið í kramið núna en þegar til kom var þetta miklu betra svona; tært vatn og birkihríslur annars vegar og hins vegar mótaði ég mosabolta í víðar niðursuðukrukkur þannig að að hann sneri allsstaðar út, fyllti þær svo af vatni og stakk í mosann sortulyngi og hvítasunnuliljum. Fór aftur heim með strigann.

 Þegar við röltum um skógarreitinn minn skömmu áður tók Drífa upp brotna birkihríslu og fór af rælni að svegja hana til, kryddaði svolítið og þetta varð útkoman. Undir eru svo tvær mosakrukkur með hrafnaklukkum sem eru mínar uppáhalds númer eitt.

 Borðskreytingarnar voru einfaldar; sortulyngsgreinar lagðar langsum.

Gleymdum ekki litla skotinu við hliðina á miðasölunni í andyrinu.

Svo var bara að spara ekki úðabrúsann á mosann og allt var svo ljómandi fínt.

Fleiri skreytingar sjást kannski í næstu færslu, ég lofa að láta hana ekki dragast lengi.
Munið að myndirnar stækka ef smellt er á þær.

46. Blótin búin

Nú er lokið þorrablótsvertíðinni af minni hálfu þetta árið. Óvænt varð að skera niður þar um 33,3 % vegna heilsubrests eiginmannsins þannig að við fórum bara á tvö en það má lifa lengi á þeim. Ég hef ekki keypt eða saumað nýja flík nýlega svo að ég notaði bara þægilegan útsölusamtíning en ég kryddaði hann með þessu:

og þessu:

Þannig var að í nokkur ár hef ég ætlað að þræða upp margföldu festina sem ég keypti á skranmarkaði í Ameríkunni um árið af því að hún lék það ítrekað að slitna. Loksins þegar Marta sat við borðstofuborðið einhvern tíma í janúar og framleiddi eyrnalokka lét ég verða af því eftir að hafa lengi leitað að rétta bauknum með festinni og öðru því sem til þurfti. Galli að baukarnir skuli vera ógegnsæir. Settist á móti henni og gerði þetta:

Það tók óratíma en ég er sátt við árangurinn. Fyrst ég var byrjuð á annað borð gerði ég næst kryddið á efstu myndinni og hófst handa með afar óljósar hugmyndir sem auðvitað voru ekkert í líkingu við árangurinn. Mjög gott að hafa gínu til að átta sig á hvernig festin gæti litið út. Þegar ég var búin að tína saman allt sem ég átti rautt og svart sá ég að mig vantaði meira af rauðu svo að Marta lét mig hafa rauða pólska kóralla og það munaði öllu. Úr því ég var nú þarna með allt við hendina lagaði ég líka aðra gamla einfalda festi sem er í góðum lit en það var meira bras þar sem hún er þannig úr garði gerð að kúlurnar eru steyptar á þráðinn þannig að ekki er hægt að þræða neitt í gegn um þær.

Nú virðist vera til siðs að vera með töluverðar flækjur um hálsinn en ekki bara einfalda spotta, ég hef sem sagt eitthvað af slíku að grípa til þegar á þarf að halda.

Rétt að halda áfram að pakka niður. Fer í dag í heilsufars og fjölskylduleiðangur suður á land. Frábært að veðurútlit er bara prýðilegt miðað við árstíma.

29. Fótabein

Ég er ekki að sjóða lappir vegna olíunnar fyrst og fremst heldur er hún svona hliðarafurð sem ég hef ekkert alltaf hirt. Því miður, segi ég núna eftir að ég fór á sápugerðarnámskeiðið. Aðallega er ég að hreinsa bein.

 Hér hef ég losnað við mesta gumsið.

Búið að sjóða talsvert meira, skafa og skrúbba og orðið þokkalega hreint. Þá þarf að velta fyrir sér hvað á að verða úr þessu og bora og saga þau bein sem þú veist fyrir víst hvað á að gera við. Þannig losnar miklu fyrr um merg og fitu. Svo þarf að halda áfram að sjóða. 

 Næsta mál er að blása úr leggjum og kjúkum. Það er þokkalegasta lungnaþjálfun. Sjóða svolítið meira og blása aftur til að vera viss.

 Þá er öllu raðað til þerris. Eftir nokkra daga ætti að vera ljóst hvort koma fram fitublettir einhvers staðar. Þau bein þarf að sjóða meira því að ekki viljum við að talan/skaftið/leggurinn fari að gulna og þrána með aldrinum. Samt þarf að gæta þess að sjóða ekki of mikið því að sum bein gætu þá sprungið eða morknað. Nei, lífið er ekki alltaf einfalt sko.

Þarna er svo komið að því að pússa, saga og bora meira eftir atvikum, líma og svo framvegis en ég er ekkert að fara nánar út í það núna.

 Nokkrar tölur komnar á spjöld.

 Nokkur beinasköft + þrjú hreindýrshorn.

Athugið að það er þýðingarlaust að ætla að fara að panta eftir þessum myndum því að ég á ekki eitt einasta tilbúið skaft núna enda neðstu myndirnar nokkurra ára gamlar. Þetta er bara framhaldsblogg um kindalappir :)

Eitthvað er víst til af tölum úti í Kaðlín.