37. Meira af bókahillum.

Ætli ég haldi ekki aðeins áfram með bókahillublogg frá færslu 33.

 Fyrst er það barnabókadeildin. Ég held að þarna séu örugglega allar þær bækur sem ég eignaðist í æsku auk margra sem ég hef bætt við síðan. Sumar eru merktar sonum mínum en þó held ég að þeir hafi nú tekið flestar sínar séreignir. Bók er ekki sérlega góð barnabók nema allur aldur geti notið þeirra. Það á ekkert að vera að bera á borð fyrir börn lélegt rugl. Mér fannst eitthvað verulega skemmtilegt að sjá bækurnar í gluggakistunni svo að ég mátti til að mynda.

 Í þessa gluggakistu passaði föðurarfurinn nánast akkúrat. Þar er sitt af hverju og ég held þeim bókum sér eitthvað áfram.

Ég hef aldrei átt sérstakt húsgagn ætlað undir geisladiska enda kannski ekki mikil notkun á slíkum á mínum bæ miðað við marga aðra. Samt var nú löngu kominn tími á slíkt og það beið bara þessarar málningar og endurskipulagningar.

Hér er ég loks búin að opna flata pakkann sem var niðri í geymslu og farin að skrúfa saman.

Æi sjitturinn, þarna varð ég að saga ögn af nýmálaða dyraumbúnaðinum efst :(  En svo passaði allt fínt fínt.

Hér er svo allt komið á sinn stað við nýmálaðan vegginn, yngri deildin vinstra megin, pabbi hægra megin. Ég á eftir að lesa bækurnar sem liggja þar í miðhillunni, ég tók þetta skipulega og setti mér að lesa allt nema kannski ekki lyfjabókina, guðsorðið og orðabókina orði til orðs. Verð þó að viðurkenna að ég gafst upp á ævisögu Jóns Þorlákssonar þegar komið var dálítið aftur í pólitíkina, allt í lagi með uppvöxt og skóla, harkaði af mér með verkfræðingsárin en gugnaði eftir það. Gafst líka upp í seinna bindinu af Hannesi Hafstein, hef ekki getað fellt mig við dýrkunina á þeim manni þó að honum hafi vissulega verið ýmislegt til lista lagt. Þarna eru ýmis rit sem ekki eru alveg nýútgefin, nokkur yfir aldargömul. 

34. Útiljós.

Útiljós geta verið af ýmsu tagi. Snemma í desember var ég alvarlega að velta fyrir mér hvort ég nennti nokkuð að vera að vesenast með útiljósaskreytingar fyrir jólin. Húsbóndinn varð hinsvegar svo sorgmæddur við tilhugsunina og svo þegar ljóst varð að við yrðum ekki tvö að rolast hér, heldur sjö, þá tók ég á mig rögg. (þyrfti að skoða við tækifæri hver hann er þessi Röggur sem ég er þá að dröslast með?? Kannski skyldur Röggvarfeldinum sem Þorgeir nágranni minn á Ljósavatni yljaði sér undir um árið á meðan hann hugsaði)

 Ég sótti stjörnuna út í fjóshlöðu. Áður en hún var tekin ofan síðastliðin vetur slitnaði rafmagnssnúran frá vegna snjóþyngsla og ég vissi ekkert hvort einhverjir kaflar í slöngunni væru orðnir ónýtir. Þessa stjörnu gerðum við Kjartan fyrir rúmum áratug og hún á sinn fasta stað á vesturveggnum. Þegar ég hafði komið henni fyrir á borðstofuborðinu, sem er eini staðurinn sem hægt er að athafna sig með hana á, og tyllt rafmagnssnúrunni á sinn stað kviknaði ljós á næstum allri slöngunni, bara dauður einn metri. Nú jæja, það gat verra verið, ég losaði hana þá alla af, skar dauða partinn burt og setti saman á ný og festi svo allt á sinn stað, fór bara fáeinum sentimetrum styttra í allar beygjur og það kom prýðilega út.

 Eftir að ég fékk nýju gluggana hentar ekki lengur að setja græna jólatréð á vegginn framan við útidyrnar þar sem ég tími ekki að bora í nýja gluggakarminn. Þá velti ég fyrir mér möguleikunum. Mér dauðleiðast beinar línur og strik meðfram þakskeggjum, finnst það einhvern vegin of hugmyndasnautt fyrir minn smekk. En bárur þá? Í kaupstaðarferðinni sem ég nefni HÉR keypti ég rúma tuttugu metra af rauðri slöngu og við Ingimundur komum henni upp. Ég tengdi rafmagnssnúruna á, bræddi herpihólkinn utan um og klippti svo tengilinn af.

 Ingimundur fór út og upp í stiga og boraði gat efst á eldhúsgluggapóstinn. Þar þræddum við snúruna inn og ég setti tengil á og við settum þetta í fjöltengi sem er falið á bak við jólagluggakappann. Svo var næst að búa til bárur. Ég get frætt ykkur á því að næst gerum við þetta helst þegar hiti er yfir frostmarki því að þá er slangan þjálli. Ingimundur prílaði allnokkrar ferðir upp og niður stigann með rafmagnskapalfestingar og hamar og þetta er alveg viðunandi barasta.

Ég fór út í kvöld til að mynda og þetta er svona um það bil það sem ég sá. Að vísu prófaði ég alls konar stillingar á flassi og það var ýmist of eða van en þessi var skárst.

Þessi sýnir litina þó betur.

 Þetta er vesturveggurinn, bárurnar eru líka á norðurveggnum. Hinir veggirnir blasa ekki við almenningi að ráði svo við létum þetta duga núna.

33. Bókahillur

Best að myndasegja hér um bókahilluframkvæmdirnar um daginn. 

Fyrst ætla ég að setja hér myndina sem þeir fóru með á bókamessuna í Frankfurt á dögunum ásamt mörg hundruð eða þúsundum annarra. Ég sá meir að segja hillunum mínum bregða fyrir í einni sjónvarpsfréttinni að utan.

Þarna er nokkuð ljóst að það þarf að endurskipuleggja og bæta við hillum. Það er einboðið að gera slíkt þegar verið er að mála.

 Fyrst lá fyrir að losa efstu og nyrstu hilluna á aðalbókaveggnum, en hún var að sligast undan þunganum, og venda henni eins og gert var við flíkurnar í gamla daga þegar þær voru farnar að slitna. Setja svo vinkil undir hana miðja vegu. Hún fer að vísu ekki að snerta vinkilinn nærri strax þar sem hún er enn ekki alveg búin að rétta úr sér en það kemur að því eitthvert árið.

 Já og mála. Ég málaði ekki áðurnefndan aðalbókahilluvegg, það hefði verið alger klikkun, lét duga að þrífa þar. Geri slíkt ekki tiltakanlega oft.

 Svo ákvað ég að vera ekkert að setja þarna upp aftur gömlu rauðu hilluna sem hefur verið þar nokkur ár, ég nefnilega reiknaði út að ef ég smíðaði þarna hillu úr frekar þunnu efni ætti að nást að hafa hana þriggja hæða og það munar um allt. Við Ingimundur söguðum niður gamla plötu og ég settist á klósettið og málaði. Það hef ég ekki gert fyrr. Að vísu var klósettið lokað og ég fullklædd en samt.. Þetta var lang hentugasti staðurinn fyrir hillurnar til að þorna. Ég skildi ekki alveg hvað væri að mér þegar ég fór svo að skrúfa saman og máta. Stundum passaði og stundum ekki. Með sömu mælingu.

 Loks áttaði ég mig á að gólfið hallaðist svo mikið þarna undir að það munaði 12 millimetrum á milli enda. Það táknaði að við annan hilluendann var pláss fyrir þrjár kiljuhæðir en ekki við hinn endann. Dööö. Auk þess hækkuðu útgefendur kiljurnar um einhverja millimetra fyrir nokkrum árum. Bara til að skemma fyrir mér held ég.

 Ég beitti ýmsum ráðum til að rýmka fyrir hillunni um örfáa millimetra. Og svo áttaði ég mig á að líka er allt í lagi að kiljur liggi á hliðinni stundum.

Hér er ég búin að endurskipuleggja, ryksuga og raða upp á nýtt öllum bókunum. Nóg pláss í nokkur ár í viðbót. Nei, ég veit að ég er ekki búin að taka til á skrifborðinu en þó er farið mest af verkfærunum held ég.

27. Mála allan heiminn elsku ...

Mér gengur illa að losa mig við málningarpenslana. Nú eru búnir að vera á þvælingi innpakkaðir bakkar með málningu, pensli og rúllu drjúgan part af þessu ári. Ég get trúað ykkur fyrir því að það er hægt að geyma slíkt ósnert ótrúlega lengi í senn án þess að allt verði ónýtt. Það er aldeilis ekki þannig að ég sé búin að gera allt fínt í kring um mig. Ónei. Það eru þessi endalausu skot, kverkar, horn, hurðir, húnar, slökkvarar, handrið, þröskuldar, naglar, hillur og hvað það nú heitir allt saman. Ekkert nema hraðahindranir. Jú og svo hefur verið í ýmsu öðru að snúast á köflum. Um þessar mundir er það sjónvarpsstofan sem er undirlögð. Í þessu herbergi eru geymdar flestar bækur hússins, (alls ekki allar þó) tölvan, skrifstofudótið, slatti af garni og sitthvað fleira. Það er talsvert brambolt að færa draslið til og frá og mála dálítin kafla í einu. Þetta byrjaði náttúrulega út frá nýju gluggunum en hefur staðið til lengi.

 Fyrst var það fjárans norðurveggurinn. Ég velti því svo sem fyrir mér að ryksuga hann bara vandlega og mála svo yfir allt draslið. En svo fannst mér það ekki hægt og skrapaði og skóf og pússaði og sparslaði. Daginn eftir að ég málaði seinni umferðina byrjaði hann að bóla upp.

 Þetta er dýpsta holan. Hér byrjaði ég á að kítta, sparslaði svo yfir og gái hvussu lengi það klastur virkar, það sér ekki á því ennþá að minnsta kosti.

Annars er bara norðurveggurinn ónýtur og verður það áfram þangað til hann verður klæddur að utan. Ef hann verður klæddur.

 Hér er svefnherbergishurðin standandi í tilgangsleysi úti í horni og hefur engar dyr. Þetta er bara eins og á fínheitasíðum útlenskum þar sem gamlar hurðir gegna allra handa hlutverkum en aðallega þó til skrauts. Þessa hurð hreinsaði ég fyrir mörgum árum og það stendur ekki til að það þurfi að sinna henni neitt meira á minni æfi.

 Það þarf að skrúfa af rafmagnslok ýmis og mála meðfram gömlu gólf og loftlistunum.

Og hornum, kverkum og svefnherbergisdyrum.

26. Þvottahússhurðin

Þessi indæli sumarauki hefur heldur en ekki komið sér bærilega. Fyrir það fyrsta tókst að ganga endanlega frá öllum nýju gluggunum og búið að skila vinnupöllunum. Ekki var nú síðra að við Ingimundur tókum mína ónýtu þvottahússhurð af hjörum og héldum með hana út í garð. Umrædd hurð hefur verið ónýt síðan áður en ég kom hér fyrst og ég hef svona stundum verið að litast um eftir hurð sem gæti passað í dyrnar en ekki orðið neitt ágengt. Nú þegar gangurinn var orðin svo fínn að öllu (að minnsta kosti flestu) öðru leiti var ekki um annað að ræða en að gera bara við gamla skriflið.

 Svona leit sem sagt bakhliðin út. Sem betur fór sást hún ákaflega sjaldan því að það er nánast aldrei sem fólk fer inn í þvottahús og lokar á eftir sér. Að því er mér skilst er þetta aðallega eftir einhvern löngu látinn hund. Neðst má sjá bakhliðina á biluninni sem sást alltaf á "réttunni".

Við skeyttum passlegum spýtum neðst og svo þar sem bæturnar komu til með að enda hvoru megin og Ingimundur hafði eftir nokkra leit fundið nothæfar plötur sem við felldum ofan í og sjá:

 Hér er verri hliðin fyrir málningu

og þessi snýr að almenningi og við horfum alltaf á hana með aðdáun þegar við eigum leið hjá. Vissulega sjást skil þar sem bótin endar en það er barasta allt í lagi. Eins og af öllum hinum hurðunum var ég líka búin að taka húnana og hreinsa af þeim skít og gamla málningu.

Allt tekur þetta óheyrilega mikinn tíma en er þess virði svona eftir á.

Ég er reyndar ekki alveg búin þarna því að ég held að það sé vissara að lakka þessa hurð með glæra gólflakkinu vegna þess að það mæðir extra mikið á henni af vatnssulli og skít og plöturnar eru masonit sem er einhverskonar massi sem ekki er sérlega hrifinn af vatni í óhófi. Held ég fari í það þegar ég sé fram á að vera ein heima um tíma þar sem lakkið er svo lengi að þorna.

23. Enn meira framhald

Best að halda bara áfram fyrst ég er í stuði.

 Sá að litlar upplýsingar voru komnar um stigaganginn.

 Þarna niðri í hægra horninu var ÞETTA LISTAVERK á bak við skógrind.

Ég sleppti því að mestu að mála hvíta hlutann í stigaganginum, Ingimundur þreif hann fyrir mig í staðinn. Norðurveggurinn er svo leiðinlegur og verður það þangað til búið er að klæða og einangra húsið utan en það er framtíðardraumur sem kannski rætist, kannski ekki.

Annar framtíðardraumur er að rífa ónýta dúkinn af stiganum og sá draumur skal rætast. Því fyrr því betra.

22. Gangurinn framhald

Já þetta er framhald af færslu 19.

Síðast þegar ég málaði ganginn (sem var um leið fyrsta sinn sem ég málaði ganginn), sem var líklega árið sem Kjartan fermdist, (og dóttir hans fermist í vor svo að það hljóta að vera nokkur ár síðan), sá ég það af hyggjuviti mínu að ekki væri hægt að mála mjög dökkt því það yrði of dimmt og þröngt. Ekki heldur of ljóst því að hér ganga um menn sem eru stundum ekkert óþarflega snyrtilegir. Lausnin var að hafa efri hluta veggjanna hvíta en neðri hlutana í ljósgrábláum lit. Þarna var ég á gráa stiginu. Mér er orðið ljóst fyrir löngu að dekkri liturinn var allt of ljós svo að nú skipti ég um gír og gerði svona:

 Reyndar sá ég þegar ég byrjaði að liturinn sem ég keypti var heldur dökkur svo að ég hellti 3 lítrum úr fötunni og setti hvítt í staðinn. Stóllinn er í geymsludyrunum til að minna á að þarna er nýmálaður þröskuldur. Þar sem dúkurinn liggur út á hann ákvað ég að ekki gengi að hreinsa hann upp eins og hina þröskuldana sem ég sýndi HÉR þannig að ég málaði hann en lakkaði svo yfir með grimmsterka glæra gólflakkinu

 

Mig langaði að krydda svolítið. Húsið var ekki hannað með tilliti til lengdarinnar á stenslinum svo að stundum mátti hnika svolítið til á milli hurða.

Ekki gengur alltaf að nota stórvirkar vinnuvélar.

 Límbandið var mikið notað. Tómt vesen, eins og þið sjáið var ég ekkert að bulla þegar ég hélt því fram að þetta væru endalaus horn og kverkar.

en með þolinmæðinni hefst það, hér er bara eftir að setja eitt lítið hjarta.

20. Valgerður

Í dag er jarðarför mágkonu minnar.

Þegar því er lokið liggur leiðin til Egilsstaða til að fagna því að minnsta ömmubarnið er að verða eins árs. Svona er lífið.

Best að fara að mála glugga.

19. Gangurinn

Ætli sé ekki best að koma með kafla úr sögu gangviðhalds. Það er segin saga að ef farið er í gera smávægilegar breytingar í gömlu húsi þá er maður óðara kominn á kaf í endalausa atburðarás. Ég keypti frystiskáp fyrir rúmu ári. Hann var eiginlega óþarflega stór en verslunin vildi gjarna losna við hann og bauð meir en helmings afslátt. Gott og vel, eftir mælingar virtist mér að samt ætti að takast að troða honum á fyrirhugaðan stað í geymslunni. Það hafðist svo með harðfylgi nokkurra nágranna að þjappa skápnum inn um beygjurnar frá útidyrum að geymslu og svo þar í gegn eftir að hurðin var tekin af hjörum. Það var gaman að taka í notkun nýja fína skápinn og allt lék í lyndi til að byrja með. Eftir nokkurn tíma fannst mér að ekki gengi nógu vel að stilla gripinn, það gekk ekki nógu vel að halda réttum kulda. Í stuttu máli þá lækkaði smátt og smátt talan á litla skjánum og frystivaran var að lokum ekki alveg nógu hörð fyrir minn smekk. Mér bauðst að skipta um skáp en meinið var bara að sá nýi var enn stærri en hinn! Og með enn stærri tölu á verðmiðanum en ég þurfti ekkert að borga af henni. Eftir miklar vangaveltur ákvað ég að slá til og ganga að skiptunum, þá þurfti "bara" að taka einn vegg og smíða annan til að lengja ganginn niðri á kostnað geymslunnar. Hljómar eins og ekkert sé. Eða þannig. Kjartan hjálpaði mér með veggina. 

Hér er nýi veggurinn kominn á sinn stað en eftir er að hækka gólfið í viðbótinni. Ég er búin að líma og kítta plast til að ekki fari raki úr nýrri steypu í timburvegginn og svo var að pússa gömlu veggina með helv. kalkinu, bera mygluvörn neðst á þá, kítta í samskeytin í asbestloftinu, bæta við skrúfum og sparsla nýja vegginn, bera á gamla gólfið og steypa og flota og flota ofan á það margsinnis, mála viðbótina í tveim litum, leggja tarketplötur úr Fjölsmiðjunni, bora og skrúfa gólflista, leggja rafmagn fyrir skápinn, búa til og mála snagaspýtu og svo framvegis og svo framvegis.

Ekki var hægt að stoppa þarna, restin af ganginum var orðin hreinasta hörmung þannig að það varð að halda áfram viðhaldinu.

Til dæmis varð að færa ljósin þannig að við Róbert Stefán fjarlægðum þau eins og ég talaði um hér.

Þarna sést að lagnirnar að ljósunum urðu ákaflega mikið nettari en hér sést líka að mikið af lögnum varð að láta eiga sig. Í þessu húsi er mikill hluti af vatns- og raflögnum seinni tíma viðbót og þar af leiðandi utanáliggjandi. Það er kannski kostur stundum þegar einhverju þarf að breyta, það þarf þá ekki að brjóta upp marga veggi og gólf, en að mála þetta. Ojbarasta.

Þessi gangur er eiginlega fyrirbæri. Fermetrarnir eru ekki margir en þetta eru endalaus horn og skot og dyr, rafmagnstafla og skápur undir stiga. Jafnvel er þarna eins og sést einhvers konar vísir að vegg á miðri leið, sennilega til styrkingar. Svo breytist þetta náttúrulega í stigagang og endar samkvæmt því á efri hæðinni.

Segjum þetta nóg í bili, framhald næst.

18. Kíttað

Alveg er þetta tíðarfar ótrúlegt. Ég hef það sem mottó að láta ekki veður fara í pirrurnar á mér vegna þess að því er vonlaust að breyta með neinni tækni sem ég hef yfir að ráða. En samt. Síðan gluggarnir voru settir í 18. september hefur tæpast komið sæmilega þurr dagur sem gæfi færi á að þétta, kítta og mála í kring um þá. Örsjaldan var þurrt en þá annaðhvort rokhvasst, dimmt, frost, eða ég að selja slátur eða sinna öðru því sem ekki hefur verið komist undan. Eitt skiptið náði ég með naumindum að ljúka við að mála yfir kíttið með því að hafa lokið yfir dollunni nema rétt til að stinga penslinum ofan í því þá fór að rigna. Daginn áður mátti ég halda mér í pensilinn til að flögra ekki út í loftið... eða þannig.

Síðdegis í gær fór ég út þegar droparnir hættu að hanga allstaðar og skar frauð, tróð einangrunarpylsum og náði að kítta restina.

Um sexleytið er ekki lengur hægt að sjá almennilega til verka þannig að kannski kíttaði ég vel, kannski ekki.

Nú er eftir að vita hvort næst að mála það sem eftir er á þessu ári.

17. Þeir eru ýmsir þröskuldarnir

Í breytingabröltinu á ganginum niðri varð mér litið á þröskuldana og fékk hroll við tilhugsunina um að fara að klína á þá enn einu málningarlaginu sem fljótlega væri svo sparkað sundur þar sem alltaf má búast við að stigið sé á þröskulda. Ég prófaði að bregða pússivélinni minni á einn þeirra og viti menn; birtist ekki þar þessi fína fína spýta. Ég skoðaði málið betur og sá að einhvern tíma, þegar gólfið var einangrað og hækkað svolítið, hafði verið lagður nýr þröskuldur sem náði þar af leiðandi ekki inn undir dyrastafina. Ég sótti kúbein og náði upp 3 þröskuldum og bar þá út.

Svo skóf ég og pússaði af þeim mörg lög af málningu og lakki og varð harla ánægð með árangurinn.

Næst setti ég þá á pappakassa í geymslunni og lakkaði með grimmsterku gólflakki. Þess má geta að myndin er tekin af nýlökkuðu, þeir glansa ekki svona núna. Við Ingimundur festum þá á sína staði með límkítti í fyrradag og nú geri ég mér góðar vonir um að þurfa aldrei að skipta mér af þeim meir.
Þröskuldurinn í dyrum vinnustofunnar er ekki upphækkaður eins og hinir svo að hann er ekki hægt að fjarlægja.

Ég bar á hann stripper

og skóf og krafsaði

og pússaði þar til ekkert var eftir af málningu en leyfði gömlum djúpum skrámum að halda sér og lakkaði svo að lokum. Mér finnst hann verulega fínn og ansa ekki "tískunni" sem setur hvíta málningu á allt mögulegt og ómögulegt. Það getur stundum verið gaman að horfa á slíkt hjá öðrum en mig langar ekki vitund til að hafa mitt umhverfi þannig. Lítið væri nú gaman að vera til ef allir hefðu sama smekk.

10. Skúmaskot

Í þessu skoti er mikið skúm. Það lítur helst út eins og skotið hafi verið skoti gegn um skúmið.

Þetta er svo flott að það liggur við að ég hafi samviskubit yfir því að hafa miskunnarlaust sett á það ryksuguna þegar ég var búin að skrúfa skóhilluna af veggnum til að geta málað. Ég er ekki sú tegund af húsmóður sem svífst einskis oft á ári til að þrífa hvert skúmaskot. Heppnar köngulærnar hér. Og það bitnar þá væntanlega á flugunum eða hvað? Dauði eins er annars brauð. Ef ég á að velja vil ég líklega frekar nokkrar köngulær en flugur. Ég hef aldrei pirrast yfir köngulóarskít upp um alla veggi. Og þær nota ekki andlitið á mér sem flugvöll þegar ég á að vera sofandi á hlýjum sumarnóttum.

6. Framhaldsgluggar

Synir smiðanna una sér hreint prýðilega í grindinni á meðan pabbarnir puða.

 Ég fann ekki í fljótu bragði góða mynd af gömlu gluggunum en hér er ein frá því að unnið var að endurbótum á þakinu. Þessir gluggar sem núna voru teknir eru upprunalegir, þ.e. frá 1946. Flestir aðrir gluggar í húsinu eru eitthvað um það bil 30 ára en þeir þurfa að víkja líka, spurningin bara hvenær.

 Sjáið þið bara hvað nýju gluggarnir fara húsinu einstaklega vel! Gaman verður að losna við neðri gluggana líka en við gleypum nú ekki heiminn í einum bita.

5. Gluggar

Ég á þrjá syni. Í undanförnum bloggum hef ég verið að tala um tvo, hér kemur sá þriðji. Maður á ekki að skilja útundan sko.

 Ég brá mér til tannlæknis á Akureyri á miðvikudaginn og kom til baka með kerru sem hann Dúi frændi minn var svo elskulegur að lána mér. Ég var afar glöð á leiðinni þó að mér hundleiðist að draga dót á eftir bílum; á kerrunni voru nefnilega gluggarnir þrír sem eru grundvöllur að því að hér sé hægt að dveljast að vetri til í framtíðinni!

Hér er svo hann Kjartan verðandi byggingafræðingur búinn að taka svefnherbergisgluggann úr. Jú og það gerði ég auðvitað líka. Honum til aðstoðar á myndinni er hann Jóhann Smári með smiðsbelti um mittið og allt.

 Veðrið var afar gott og hentugt og skemmtilegt að geta hallað sér út um gluggann. Það hefur aldrei verið hægt áður og verður vonandi ekki aftur á meðan ég bý hér.

Nú lítur sjónvarpsstofan svokölluð (ætti líklega frekar að heita dagstofa því að hér er tölvan líka) svona út. Mér finnst afar freistandi að vera ekkert að ganga hérna frá fyrr en ég hef druslast til að mála hér en ég byrjaði eiginlega á því þegar ég tók gamla ofninn um árið. Gallinn er bara að ég er fræðilega séð enn að mála niðri og auk þess fer ég að selja slátur í þessari viku. Spurning um klónun? Nennessekki.

Mér finnst ekki hentugt að vera með mjög löng myndablogg svo að ég brytja þau frekar niður. Framhald á eftir.