115. Maífærsla.

Á vorin er ungviðið úti um allt. Sauðburður gekk alveg prýðilega þetta vorið. Eins gott því að mér finnst eins og við séum eitthvað að eldast, hvernig sem á því stendur. Ég brá mér líka suður í afmæli og veiddi þar í leiðinni öndvegis sauðburðarhjálp sem var hér nokkra daga og allt saman bjargaðist þetta ágætlega.

Rauðhetta var með þeim fyrstu og þarna er hún komin út í vorið með þrílembingana sína.

 5. maí báru mæðgurnar Kræða og Rut og voru báðar fjórlembdar. Hér er Kræða með hvítan hrút og þrjár svartar gimbrar. Og kippir sér ekkert upp við að hafa eignast á einum degi 4 börn og 4 barnabörn.

 Hér er forystugimbrin úti að leika sér og það kemur ykkur kannski ekki á óvart að hún heitir Fluga.

 Ég fékk Ívan með mér upp í skóg og fékk hann til að príla upp í tröppu með myndavél til að mynda hrúgur mér sýndust geta verið hreiður hátt upp í trjám.

Hér reyndust vera egg sem breitt er vandlega yfir. Þau eru ofursmá.

 Í öðru tré var þetta þrastahreiður. Þar er ekkert verið að pjattast með sængur og kodda.

Það var mikil Maríuerluumferð í hesthúsinu á sauðburðinum en mér tókst aldrei að finna hreiðrið. Ungarnir eru nú talsvert fullorðinslegir svo að einhvers staðar hafa þeir búið. Þegar ég var að leita ofan við fjárhúsið tók ég eftir umferð hjá gömlu dráttarvélinni sem Agnar notaði alltaf með fárra daga millibili til að færa til rúllur.

Þar var þetta framan við vatnskassann. Eins gott að vélin var aldrei í gangi neitt lengi í einu.

Orðið ansi þröngt enda voru þeir farnir út í heim mjög skömmu síðar.

Nú er líklega rétt að fara að skreppa út og gera eitthvað af viti, það er verið að tala um veðurbreytingu en veðrið er búið að vera frábært í allt vor og það sem af er sumri, oft yfir tuttugu stig og það stundum í sólarlausu. Mér fannst ekki mikill húmor í því að vera að gera vorhreingerningar í skólanum við þær aðstæður.

Hver veit nema það komi júnífærsla í réttum mánuði? Það fer víst hver að verða síðastur með það.

100. Já, hundrað!

 Já, svei mér þá ég fór í kvennahlaup!! Eða að minnsta kosti kvenna eitthvað. Ég var búin að hugsa það mikið að ég skyldi reyna en ég passaði að segja ekki neitt um það enda hefði ég ekki lagt í það fyrir ekki svo mörgum dögum. En í gær var ég alveg ákveðin, spurningin var bara með eða án hækju?

Hækjan var skilin eftir í bílnum og ég var bara með göngustafina mína en ég sá eftir að hafa ekki valið hækjuna. Samt, ég komst kílómetrann og ögn skemmtilegt að aldursforsetarnir, fæddar 1930 og 1937 voru svona að staldra við og hinkra eftir mér því þeim leiddist að vera að skilja mig eftir :).

Svo var frítt í sund og ávaxtahressing á bakkanum og frábært veður. Ég prófaði að synda og það gekk sæmilega en tók þó í og ég var rangskreið sem vonlegt er þegar ekki er hægt að beygja annan fótinn nema rétt í hófi, en þegar ég var búin að hita mig um stund í potti tók ég aðra hundrað metra og þá gekk mun betur. 

 Það er ekkert svo voðalega langt síðan skaflinn fór ofan af hvítasunnuliljunum mínum og ég hef ekki séð svona kríli fyrr, þetta eru einhverjir 10-15 cm.

Fjólan er líka að byrja að sjást. Ekki veit ég hvort nokkur muni sinna garðhirðingu þetta sumarið. Það verður bara að koma í ljós.

81. Jurtafæði.

Við vorum fleiri á Hrafnagili en við mamma og Jakob, ég set bara yfirleitt ekki mjög margar myndir í hverja færslu. Jakob var nefnilega ekki einn á ferð, litla systir var með í för. Mamman leit af henni um stund.

Það er henni greinilega meðfætt að lifa á því sem landið gefur og njóta hollustunnar af því.
Ég er hrædd um að það séu fleiri en blessuð sauðkindin sem ráðast á skóglendið.

Áhrif birkis: Þvagdrífandi, bólgueyðandi, svitadrífandi, örvar lifrina og hreinsar blóðið. Arnbjörg Jóhannsdóttir.

Tíminn líður og síðast þegar hún var í sveitinni fékk hún sér sem oftar góðan dúr í gamla ömmuvagninum. Hér sýnir hún okkur allar hvítu perlurnar í munninum eftir blundinn.

Hún er farin að ferðast talsvert upp á eigin spýtur. Hér kannar hún aðstæður inni hjá afa,

kom sér síðan fyrir undir rúmi og kynnti sér nautaúrvalið á Hvanneyri.
Verið þið róleg, ég leyfði henni ekki að innbyrða neitt af nautablöðunum en eins og aðrir á hennar aldri er hún viss um að langbesta rannsóknaraðferðin sé að smakka og helst éta upp til agna sem flest. Bara svo sjaldan sem fullorðna fólkið skilur það.
Ég minni á að til að stækka myndirnar smellirðu á þær, "skógar"myndirnar njóta sín betur þannig.

70. Nýtt líf

Nú ætla ég að taka mig á og skjóta inn færslu úr daglega lífinu eins og ég var vön á meðan bloggarar voru virkari og settu ummæli hjá hver öðrum í talsvert meiri mæli en nú tíðkast á hvunndagsbloggum. Það er alls ekki markviss og meðvituð ákvörðun að blogga ekki daglega eins og fyrrum heldur bara nenni ég ekki eins oft þegar viðbrögð eru dauf. Reyndar er mér líka sagt að stundum sé erfitt að koma inn athugasemd hjá mér fyrir þá sem ekki eru innvígðir í bloggskráningarkerfin og það finnst mér súrt.

Þessa góðviðrisdaga hef ég verið flestum stundum útivið og hamast við handverkið. Þess á milli er ég svolítið að reyna að missa ekki garðinn í órækt og vitleysu og fylgjast með lífinu allt í kring um mig.

 Talandi um garðinn er ég ekki enn búin að koma á sinn stað fáeinum salatplöntum en um daginn reyttum við Jakob þó burtu ókjör af grasi, fíflum og öðru því sem ég ekki vil rækta en skildum eftir jarðarber og fjólur sem eins og áður hefur komið fram er heimilt að vaxa hvar sem þær vilja. Ekki er hægt að reyta burtu gróður án þess að jarðvegur fari með og í fyrradag bar ég í lægðina nokkrar fötur af gömlum hænsnaskít og mold og nú er að blanda og vona að kræsingarnar verði ekki of sterkar fyrir grænfóðrið. Þarna er ég búin að vera að bleyta duglega í en allur jarðvegur hér er orðinn skelfilega þurr.

 Hér eru mosakrukkurnar sem ég talaði um í síðustu færslu en nú er ég búin að taka blóm og lyng úr, hella vatninu af og svo er bara að láta þorna vel og geyma. Hægt að nota aftur á sama hátt hvenær sem er. Skiptir ekki máli hvort er eftir daga, vikur eða ár.

 Hérna sagði ég ykkur frá maríerlu sem komin var með fjögur egg. Þau urðu sjö og svona er staðan núna! Foreldrarnir meiga hafa sig öll við að bera heim vistir en því miður er annað þeirra svo úr hófi varfærið að það þorir helst ekki að stinga sér inn til barnanna á meðan ég er að störfum.

 Kjáninn situr  heldur ýmist á þakrennunni,

 girðingum,

 eða jafnvel sínu eigin húsþaki og bíður þess að ég gufi upp. Eins og ég viti kannski ekki hvar fjölskyldan er til húsa?! Ég byggði húsið sjálf! Dæs.
Þess má geta að fuglaljósmyndarar eiga mína virðingu óskipta fyrir þolinmæði sína.

 Hér er gamla Súla sem var dregin heim á hlað til að nota í varahluti en þegar átti að toga hana til baka var komið babb í bátinn.

Undir lokinu þarna framan við stýrið er þetta. Gamla hræið fær að standa þarna þangað til herra og frú Þröstur eru búin að útskrifa hópinn.

69. Fermingarskreytingar

Nei þetta gengur bara ekki krakkar mínir, mánuðurinn að verða búinn og hann var að byrja!

Hér var sem sagt undirbúin ferming eins og áður hefur komið fram. Fermingarbarnið var búin að óska eftir að ég og mamma hennar sæum um skreytingar ásamt henni sjálfri og efnið átti að vera úr umhverfinu.

 Við fórum um hraunið mitt og fengum þar yndisleg sýnishorn af Íslandi og hér eru þau komin heim í garð og fjóluskreytingin tilbúin sýnist mér. Fjólurnar rækta sig sjálfar allt í kring um mig í garðinum mínum.

 Svo hélt ég áfram að pússla. Þetta er aðalskreytingin sem fór á hlaðborðið. Mosagrunnur, hraunmolar, sortulyng og fjalldrapi. Ekkert mál að skipta seinna út lynginu og nota aftur og aftur ef vill.

 Þetta er kökuborðið. Þar var meðal annars lambagras og bláberjalyng.

 Við fatahengið eru glerkrukkur og hraun með skófum. Ég var að velta fyrir mér að nota krukkur og vefja þær kannski með blúndum eða striga eins og fellur svo mikið í kramið núna en þegar til kom var þetta miklu betra svona; tært vatn og birkihríslur annars vegar og hins vegar mótaði ég mosabolta í víðar niðursuðukrukkur þannig að að hann sneri allsstaðar út, fyllti þær svo af vatni og stakk í mosann sortulyngi og hvítasunnuliljum. Fór aftur heim með strigann.

 Þegar við röltum um skógarreitinn minn skömmu áður tók Drífa upp brotna birkihríslu og fór af rælni að svegja hana til, kryddaði svolítið og þetta varð útkoman. Undir eru svo tvær mosakrukkur með hrafnaklukkum sem eru mínar uppáhalds númer eitt.

 Borðskreytingarnar voru einfaldar; sortulyngsgreinar lagðar langsum.

Gleymdum ekki litla skotinu við hliðina á miðasölunni í andyrinu.

Svo var bara að spara ekki úðabrúsann á mosann og allt var svo ljómandi fínt.

Fleiri skreytingar sjást kannski í næstu færslu, ég lofa að láta hana ekki dragast lengi.
Munið að myndirnar stækka ef smellt er á þær.

68. Hreiður

Eins og stundum fyrr finnst mér að ég hafi yfirdrifið nóg fyrir stafni. Nú á að ferma hér næsta sunnudag. Neinei, misskiljið mig ekki, ég var búin með þann pakka, yngsti sonurinn er nefnilega 31 árs í kvöld klukkan 22.32 og til hamingju með það barnið gott ef þú lest þetta þarna suður í buskanum. Nú er það hinsvegar eldri nafnan mín sem taldi einboðið að fermast hér þar sem hún var jú skírð hér! En ekki hvað? Þetta fannst flestum fín hugmynd þó að enginn hafi sennilega verið eins ánægður með hana eins og afinn hér á bæ sem er orðinn óhóflega heimakær og fer sjaldan af stað í ferðalög með bros á vör. Heppinn hann :). Ég held því ákveðið fram að þetta sé í framkvæmd og umsjón foreldranna eins og vera ber en þar sem ég er tengiliðurinn á staðnum leggst mér ýmislegt til og einn stærsti þátturinn er að reyna að rýma til og þrífa húsið þar sem hér verður miðstöð helstu þátttakenda í nokkra daga. Nú hefur þvottavélin gengið linnulaust dögum saman enda búinn að vera fínasti þurrkur. Fullt af rúmfötum, gluggatjöldum og ekki síst allra handa skítagallar úr sauðburðinum sem lauk í gær þegar ég togaði frá Langsokku fínustu gimbur sem valdi að koma aftur á bak í heiminn. Merkilegt hvað vinnufólkinu hefur tekist að óhreinka margar spjarir sem ég er búin að vera að tína saman í þvottahúsi, geymslu og forstofu en þetta er nú allt að verða komið held ég sem er eins gott þar sem fyrstu droparnir eru að detta á gluggann í þessum töluðum orðum. Bændum þykir það væntanlega tímabært þar sem ekki hefur komið dropi úr lofti vikum saman eða síðan seinni vetrinum lauk. Fræ og áburður bíða í ofvæni býst ég við.

Ég gaf mér tíma nýlega til að mynda hreiður og hér eru tvö:

 Hér er elsku maríuerlan flutt í húsið sem ég byggði handa henni uppi á suðurvegginn

og hér hefur verið hreiðrað um fallegasta ungann í gamla silverkrossinum sem er ömmuvagninn í sveitinni.

64. Rop í skógi

Hann getur verið með ýmsu móti bústofninn.

Þó að þær séu með vængi er ekkert endilega verið að nota þá að óþörfu, þær röltu bara upp heimreiðina og þegar kom að gerðinu fóru sumar óvart inn um hliðið og áttu í basli með að komast út :)

44. Sól rís...

Hér á bæ búum við við sólarleysi allmargar vikur á hverjum vetri og ég hef haft fyrir sið að láta vita hérna þegar sólin sýnir sig hér innanhúss í fyrsta sinn ár hvert.

Árið 2012 skein sólin inn í stofu í gær, 31. janúar og það gladdi mig mjög.

Þarna eru skin og skuggar á stofuveggnum til sannindamerkis.

Ekki kættist ég minna áðan þegar hringt var frá Landsspítalanum til að boða mig í rannsókn vegna raddvandamála minna en tilvísunin var send snemma í desember árið 2010. Já góðir hálsar, 14 mánuðir takk! Ég nenni ekki á ergja mig á því núna að rekja ferilinn en tafir hafa orðið meðal annars vegna tækjabilunar og svo var keypt nýtt tæki og það þurfti að mennta fólk fyrir það og spítalinn var lagður niður og ekki var pláss á nýja staðnum og möppur fundust ekki og.....og. En sumsé; ég stefni suður um miðjan mánuðinn og þá verður framin rækileg "ungbarnsskoðun" Bíddu bara litla skotta mín. Að sjálfsögðu heilsa ég þá líka upp á stóru skottuna mína og fleira gott fólk. Best að fara að skrifa tossalista.

34. Útiljós.

Útiljós geta verið af ýmsu tagi. Snemma í desember var ég alvarlega að velta fyrir mér hvort ég nennti nokkuð að vera að vesenast með útiljósaskreytingar fyrir jólin. Húsbóndinn varð hinsvegar svo sorgmæddur við tilhugsunina og svo þegar ljóst varð að við yrðum ekki tvö að rolast hér, heldur sjö, þá tók ég á mig rögg. (þyrfti að skoða við tækifæri hver hann er þessi Röggur sem ég er þá að dröslast með?? Kannski skyldur Röggvarfeldinum sem Þorgeir nágranni minn á Ljósavatni yljaði sér undir um árið á meðan hann hugsaði)

 Ég sótti stjörnuna út í fjóshlöðu. Áður en hún var tekin ofan síðastliðin vetur slitnaði rafmagnssnúran frá vegna snjóþyngsla og ég vissi ekkert hvort einhverjir kaflar í slöngunni væru orðnir ónýtir. Þessa stjörnu gerðum við Kjartan fyrir rúmum áratug og hún á sinn fasta stað á vesturveggnum. Þegar ég hafði komið henni fyrir á borðstofuborðinu, sem er eini staðurinn sem hægt er að athafna sig með hana á, og tyllt rafmagnssnúrunni á sinn stað kviknaði ljós á næstum allri slöngunni, bara dauður einn metri. Nú jæja, það gat verra verið, ég losaði hana þá alla af, skar dauða partinn burt og setti saman á ný og festi svo allt á sinn stað, fór bara fáeinum sentimetrum styttra í allar beygjur og það kom prýðilega út.

 Eftir að ég fékk nýju gluggana hentar ekki lengur að setja græna jólatréð á vegginn framan við útidyrnar þar sem ég tími ekki að bora í nýja gluggakarminn. Þá velti ég fyrir mér möguleikunum. Mér dauðleiðast beinar línur og strik meðfram þakskeggjum, finnst það einhvern vegin of hugmyndasnautt fyrir minn smekk. En bárur þá? Í kaupstaðarferðinni sem ég nefni HÉR keypti ég rúma tuttugu metra af rauðri slöngu og við Ingimundur komum henni upp. Ég tengdi rafmagnssnúruna á, bræddi herpihólkinn utan um og klippti svo tengilinn af.

 Ingimundur fór út og upp í stiga og boraði gat efst á eldhúsgluggapóstinn. Þar þræddum við snúruna inn og ég setti tengil á og við settum þetta í fjöltengi sem er falið á bak við jólagluggakappann. Svo var næst að búa til bárur. Ég get frætt ykkur á því að næst gerum við þetta helst þegar hiti er yfir frostmarki því að þá er slangan þjálli. Ingimundur prílaði allnokkrar ferðir upp og niður stigann með rafmagnskapalfestingar og hamar og þetta er alveg viðunandi barasta.

Ég fór út í kvöld til að mynda og þetta er svona um það bil það sem ég sá. Að vísu prófaði ég alls konar stillingar á flassi og það var ýmist of eða van en þessi var skárst.

Þessi sýnir litina þó betur.

 Þetta er vesturveggurinn, bárurnar eru líka á norðurveggnum. Hinir veggirnir blasa ekki við almenningi að ráði svo við létum þetta duga núna.

14. Á Illugastöðum

Við tókum okkur til, mamma og flestir afkomendur hennar ásamt viðhengjum og söfnuðumst saman á Illugastöðum um síðustu helgi. Með mér í húsi voru eiginmaðurinn, tveir synir, ein tengdadóttir og þrjú barnabörn. Indælishelgi.

Eftir grjónagraut og lifrarpylsu í húsinu hjá okkur um hádegisbilið á laugardag var ákveðið að fara í huggulega fjölskyldugönguferð. Þar var fólk á öllum aldri og allir skemmtu sér hið besta.

Við fórum upp brekkur

 og niður brekkur.

 Tíndum ber,

 yfirstigum girðingar og vatnsföll,

 skoðuðum fornan vörslugarð (gæti á nútímamáli útlagst sem túngirðing en þó ekki),

 og príluðum svo upp á hátt fjall. Það var að minnsta kosti talsvert hátt fyrir suma þó að aðrir hlypu upp.

 Þarna sést af "fjallinu" norður Fnjóskadalinn.

Fnjóskáin getur ekki frekar en svo margar ár ákveðið hvert hún ætlar og velur alls ekki alltaf stystu leiðina.

10. Skúmaskot

Í þessu skoti er mikið skúm. Það lítur helst út eins og skotið hafi verið skoti gegn um skúmið.

Þetta er svo flott að það liggur við að ég hafi samviskubit yfir því að hafa miskunnarlaust sett á það ryksuguna þegar ég var búin að skrúfa skóhilluna af veggnum til að geta málað. Ég er ekki sú tegund af húsmóður sem svífst einskis oft á ári til að þrífa hvert skúmaskot. Heppnar köngulærnar hér. Og það bitnar þá væntanlega á flugunum eða hvað? Dauði eins er annars brauð. Ef ég á að velja vil ég líklega frekar nokkrar köngulær en flugur. Ég hef aldrei pirrast yfir köngulóarskít upp um alla veggi. Og þær nota ekki andlitið á mér sem flugvöll þegar ég á að vera sofandi á hlýjum sumarnóttum.

4. Hleðsla

Fleiri tóku til hendi hér í sumar.

Hlaðni veggurinn í garðinum -sem er í bakgrunni bloggsins eins og er- gaf sig fyrir fáum árum og í sumar lögðum við Róbert Stefán lokahendur á viðgerð. Gott var að geta komið öllum þeim steinum af vettvangi.

3. Framhaldsgirðing

Næst var þá að fara að koma steinunum fyrir. Ég hafði alla tíð ímyndað mér að það yrði skelfilegt bras, þyrfti að stífa af og skorða með tilfæringum á meðan steypan harðnaði í kring og svona, en viti menn: Við reistum upp fyrsta steininn til að máta og hann bara stóð þarna eins og hann hefði aldrei gert annað! Við góndum til skiptis á steininn og hvort annað en jæja, skemmtileg tilviljun bara.  

 Við reistum þann næsta til að vera nú viss um púslið áður við settum steypuna að fyrsta steininum og hann stóð þarna líka bísperrtur!! Ég prófaði að blása fast á þá og ekkert skeði. (Var það ekki Matti minnstur sem blés á vörubílinn með sprengiefninu í Pabbi mamma börn og bíll?) Svona bara virkaði fínt raufin sem ég markaði í grunnsteypuna af rælni.

 Við vorum með aðstoðarmenn og svona til að þeir væru til friðs sagði Ingimundur þeim að tína saman áhöldin og setja á plötu sem þarna lá. Þetta var útkoman.

 Við héldum svo áfram með hvern steininn af öðrum fram í svarta myrkur og ég er óskaplega hamingjusöm með girðinguna mína. Þetta er fyrsti áfangi og nú veit ég að þetta er vel gerlegt.

 Það er eftir að steypa betur í kring og ganga frá en ekki er vert að lengja mannvirkið fyrr en búið er að slétta garðinn endanlega. Það var víst aldrei búið að því, hann bara greri óvart áður en tími gafst til að klára.

 Hér standa fimm stórir og einn minni og eins og ég segi er þetta langt framar vonum. Stefnan var að rifur og bil á milli yrðu ekki stærri en svo að lömbin kæmust ekki í gegn og það gekk eftir enn sem komið er.

Við vorum bæði þreytt og dösuð eftir törnina enda steinar og steypa í þennan girðingarpart hátt á annað tonn og sumt fært til hvað eftir annað. Þið megið giska á hvort okkar bar þyngri byrðar.