109. Jólabréfið

Ég set jólabréfið hér inn með sama hætti og í fyrra, það er að segja ég hendi út myndunum og set þær inn aftur beint. Annað virkar ekki og þá get ég líka haft þær stærri þegar ekki þarf að hugsa um pláss á blaði eða hvort liturinn í prentaranum dugi.

Jólabréf 2013

Þá liggur fyrir að tína saman punkta í jólabréf. Það er ekki eins auðvelt og í fyrra þar sem ég hef verið latari að blogga en það er svo þægilegt að fletta upp í slíkum færslum. Árið fór rólega af stað og mín vegna hefði það bara gjarnan mátt halda þannig áfram en í byrjun febrúar tók ég eitt rangt skref og féll á hnéð. Í stuttu máli kostaði það margar myndatökur, skoðanir og sjúkraþjálfun, auk hálfs árs veikindaleyfis. Ekki fór að birta fyrr en um mánaðamótin apríl maí þegar ég komst til læknis í Orkuhúsinu og þá loks var gerð smáaðgerð og rétt greining og þá byrjaði að batna almennilega. 

Um miðjan mars sleit Kjartan hásin í körfubolta og svona tókum við mæðginin okkur út um páskana:

Í mars var stóri afastrákurinn hann Agnar Daði fermdur á Húsavík og þar kom saman margt gott fólk, sumir á hækjum og sumir ekki.

Ekki er við því að búast að veröldin standi í stað þó að ein og ein manneskja detti úr gír og á sauðburði urðu menn að gera svo vel að bjargast án mín. Hér er til dæmis hún Elín Rut ásamt foreldrum að störfum í fjárhúsinu um miðjan apríl.

Í júní  var haldið árlegt kvennahlaup og ég hafði með sjálfri mér ákveðið að skrönglast það einhvern veginn og það tókst! Ég setti mér að komast stystu vegalengdina sem er 1 kílómetri á Laugum og tók göngustafina í staðinn fyrir hækjurnar sem var misráðið. Tvær góðar konur um og yfir áttrætt voru alltaf að staldra við eftir mér þó að ég fullvissaði þær um að það yrði allt í lagi með mig.

Undir lok mánaðarins fórum við hjónin að ættarmóti föðurfjölskyldu minnar í Hrútafirðinum og þaðan fór ég svo ásamt mömmu og fleiri félögum í Þjóðháttafélaginu Handraðanum alla leið til Karlskrona í Svíþjóð og þar eyddum við fyrstu viku júlí. Við sýndum okkur þar og sáum aðra sem „gamladagafólk“ á strandmenningarhátíð og þetta var heilmikil upplifun. Ég þorði ekki annað en að taka hækjurnar með en þurfti lítið að grípa til þeirra nema smávegis á flugvöllum.

   Hér er hópurinn skartbúinn fyrir utan Blekingesafnið.

 Í júlí héldum við líka upp á 13 ára afmæli Ívans en hann var hjá okkur lungann úr sumrinu.

 Í ágúst gerðist svo eitt það besta en þá eignuðust Kjartan og Elsa hans þriðja barn sem er stúlka sem fékk strax nafnið Sigrún Heiða. Við fórum og hittum hana um miðjan mánuðinn.

Í sama mánuði lauk Agnar 43 ára starfi hjá Búnaðarsambandinu og ég hóf störf sem skólaliði í sameinuðum Þingeyjarskóla og er aðallega í Hafralækjardeild. Ég er líka áfram í heimilishjálpinni sem hefur þó dregist nokkuð saman hjá mér. Þetta er ágætt en slítur óneitanlega í sundur fyrir manni daginn. Ég byrjaði á því þegar ég réði mig að biðja um nokkurra daga frí til að selja slátrið og fékk það svo í september. Mér finnst það eiginlega ómissandi á hverju hausti og sem betur fer virðast yfirboðararnir þar og flestir kúnnarnir vera alveg sammála mér.

20. október varð Linda Elín 15 ára og þann dag hélt hún litlu systur sinni undir skírn í Eiríksstaðakirkju á Jökuldal. Ingimundur og Marta komu ekki þangað, enda liðu ekki nema tveir dagar þangað til enn kom ný stúlka í heiminn! Já takk, nú á ég 3 ömmustráka og hvorki fleiri né færri en 4 ömmustelpur! Það hafa aldeilist jafnast kynjahlutföllin hjá afkomendunum mínum tíu.

 Ég hitti litlu skottuna 6 tíma gamla og hún tók brosandi á móti mér.

14. desember var haldin nafnveisla og þá hugði ég gott til glóðarinnar að ná öllum mínum saman á mynd en það gekk nú upp og ofan eins og við er að búast þegar þriðjungur hópsins er 3 ára eða yngri. Þegar búið var finna nafn barnsins á púsluspili kom í ljós að hún heitir Ada Sóley. Eitt íslenskt nafn og eitt pólskt og skilyrði að auðvelt sé að bera nöfnin fram á báðum tungumálum.

Jóhann var staðráðinn í að halda á litlu systur,

 Sigrún Heiða og Elín Rut eru eitthvað að skoða 

og Ada Sóley er sennilega að bíða eftir að verða nógu stór til að gera eins og hinir krakkarnir. 

Afi fékk lánaða húfuna Jakobs og fannst hann voða fínn.

  

   Amman er hér með ríkidæmið:

Ingimundur                 Kjartan              Róbert Stefán

Ada Sóley      Jóhann Smári, Sigrún Heiða      Elín Rut

   Ívan Veigar                Linda Elín               Jakob Ágúst   

  

Hjartans jóla og nýjárskveðjur héðan úr sveitinni.

 Svona var sem sagt jólabréf ársins, mér finnst ég ekki hafa gert árinu nægileg skil á blogginu og set væntanlega að minnsta kosti eina færslu hér enn sem tilheyrir síðasta ári.

96. Fatlafólin í fermingu

Á skírdag var afastrákur og nafni Agnars fermdur á Húsavík.

Þarna má glöggt sjá að afinn hefur orðið af með eina töluna á jakkanum sínum en það frétti ég ekki fyrr en síðar. Langsennilegast er að litla nafna mín hafi sparkað henni af þegar hann var að burðast með hana í fanginu.

Þegar ég var að velta fyrir mér hvernig ég ætti að pakka inn myndavélinni handa piltinum datt mér í hug að fara að leita að myndum sem teknar hafa verið af honum þegar hann hefur verið að hjálpa til í sveitinni og svo prentaði ég nokkrar slíkar út og pakkaði inn í þær. Þarna blasir hann til dæmis við með litlar hjólbörur fyrir talsvert mörgum árum.

Jóhann situr þarna við hlið föður síns en heldur sýnast mér bragðdaufar veitingarnar fyrir framan hann. Vonandi rættist úr því.

Elín Rut er þarna búin að ná annarri slaufunni af höfðinu.

Hér erum við fatlafólin komin heim í sveitina með stuðningsfulltrúana okkar.

Jóhann kominn á flug í myndlistinnni.

Annars er það helst að frétta af gangi mála, að eftir páska fékk ég að vita að tilvísunin mín í Orkuhúsið hefði komið fram og verið forgangsmerkt og ég mæti þar í viðtal við Gauta Laxdal 30. apríl. Þá verða rétt tæpir 3 mánuðir frá slysi. Þá kemur væntanlega í ljós hvað hægt er að gera í stöðunni og ég vona heitt og innilega að það verði eitthvað, og það fyrr en seinna. Enn er ég alveg bundin tveim hækjum og skána bæði hægt og seint. Ég er ekkert farin að geta af viti og til dæmis er bæði óþægilegt og stundum verulega vont að labba og sitja. Þá er fátt annað í stöðunni en að liggja eða sitja upp við dogg í rúminu með marga kodda undir fætinum og með  fartölvuna á maganum. Það gefur auga leið að takmarkað er hægt að vinna við þær aðstæður. Myndirnar eru í borðtölvunni þannig að ef ég ætla að blogga set ég þær inn þar og klára svo drögin í bælinu. Bókhaldið er líka í borðtölvunni en ég bara verð að fara að drusla því frá. Og þó miklu fyrr hefði verið. Eitt er þó það svið sem ég hef getað sinnt og það er prófarkalestur. Sjá http://profork.rafbokavefur.is
Þar hef ég bara staðið mig alveg þokkalega held ég og er búin að prófarkalesa um það bil 1600 síður sem er allmiklu meira en nokkur hinna ef frá er talinn forsprakkinn. Það hitti svo vel á að ég sá umfjöllun um þetta verkefni í Kastljósinu um það leyti sem mér var kippt út úr daglega lífinu og ég fór strax að skoða málið. Þetta er sjálfboðavinna sem snýst um að setja inn á vefinn til ókeypis almennra nota, bækur sem komnar eru úr höfundarrétti. Þetta getur bara verið nokkuð gaman, þessar gömlu bækur eru margar hverjar á alveg bráðskemmtilegri íslensku og gömlu stafsetningunni eigum við ekkert að breyta. Staðreyndavillum ekki heldur og ég átti til dæmis bágt með mig þegar sagt var í sögu eftir Einar gamla Ben: ...sagði ferðamaðurinn og skrúfaði stútinn af ferðapelanum...! Það getur verið alveg geysimikið sem þarf að laga samt og í einni bókinni taldist mér til að það væru á bilinu 75 til 100 villur á hverri síðu. Skönnunin á oft í basli með íslensku stafina og þegar síðan er auk þess bæði gömul og snjáð fer sitthvað úrskeiðis.
Í eldri færslu sé ég að ég hef skrifað að tími frá vinnu verði ekki undir 2 mánuðum! Fyndið Þvuhh.

78. Haust

Það er komið haust. Ég get haft til marks um það að ég er farin að selja slátur og verð í því tæpar þrjár vikur. Annars er það sápa sem ég er með í hausnum núna vakin og sofin. Þegar ég er ekki að hugsa um kindur sem eru fastar í snjó og líður ekki vel. Á leiðinni heim úr sláturhúsinu á miðvikudag staldraði ég við og tíndi einiber. Sem eru ekki ber heldur könglar í dulbúningi. Þau eru græn til að byrja með en í lok annars sumars byrja þau að blána.

Ég ætla að nota berin sem eru ekki ber í sáputilraunir. Meira um það seinna.

12. Búið

Sjá HÉR

11. Hálfnað

Nú er slátursalan ríflega hálfnuð og var þó bara rétt að byrja. Þetta er bara heldur skemmtilegt en samt gott þegar það er búið. Maður gerir tæpast annað á meðan. Annað sem fylgir árstímanum er þetta:

Leggja horn í bleyti og sjóða, hreinsa, skafa og skrúbba með tilheyrandi ilm um allt hús. Hundleiðinlegt verk en snilldar hráefni.