94. Fótafræði fjölskyldunnar.

22. júlí 2012 var sonarsonur minn á trampolíni á Akureyri og lenti einhvern veginn illa (ekki á hnéð samt) og þá flísaðist úr lærlegg og skemmdist brjósk í hnénu. Tvær aðgerðir og mikil þjálfun.

31. desember 2012 renndi bróðurdóttir mín sér á sleða í Kópavogi, lenti á snjóruðningi og ökklabrotnaði. (Náði samt heim í tæka tíð fyrir skaupið sagði hún) Gifs.

3. febrúar 2013 steig ég eitt skref hérna úti í garði, skall á hnéð og sleit krossband og liðband innanfótar tognaði illa. Helv.... vesen, þjálfun og vonandi aðgerð einhvern tíma.

17. mars 2013 var sonur minn í körfubolta á Egilsstöðum og þá slitnaði hásin. Gifs og bráðum aðgerð.

Mamma á 40 afkomendur þannig að við erum komin með 10 % á stuttum tíma.
Ætli þetta sé ekki bara að verða komið gott?
Áhættuhegðun? Tja, ég held varla.

Þegar ég grandskoða þetta sé ég þó einn ljósan punkt: Allt sem ég gúggla og skoða á netinu og heyri í kring um mig segir mér að af þessu sé lakast að slíta krossband og ég er þó að minnsta kosti fegin að það var ekki lagt á þetta unga fólk mitt. Þó að maður ráði svo sem litlu í þessari úthlutun og hitt sé allt nógu slæmt.

62. Gamli sorrý Rauður.

Núna áðan, klukkan 6.26 eru 37 ár síðan ég varð mamma. Ég fór og kyssti afmælisbarnið á nánast réttri mínútu og það er ekki víst að ég hafi gert það fyrr, kannski helst vegna þess að ég held að við höfum ekki áður verið vakandi bæði á sama stað á þessum tíma. Á seinni árum hef ég stundum sent sms. 

Síðasta þriðjudag klukkan 15.47 hringdi hann og hafði þá verið að lenda í þessu:

Oj. Gamli bíllinn minn er kominn nokkuð á þrítugsaldurinn en verður nú ekki ekið meir. Fyrr þennan sama dag hafði ég pantað tíma fyrir hann í smurningu þar sem hann var kominn nákvæmlega upp í 275.000 kílómetra þegar hann stóð síðast á hlaðinu heima. Einnig hafði uppgötvast að hann var eineygður á báðum, þ.e. öðru megin á háu ljósunum en hinu megin á lágu og það var alltaf bölvað bras að skipta um perur þar sem þær eru staðsettar á bak við rafgeymana. Heppnin maður að hafa ekki verið búin að fara með hann á verkstæðið!

Við hjónin náðum á slysstað áður en sjúkrabíllinn fór með drenginn á FSA og þar var hann yfir nótt en þrátt fyrir ýtarlega leit fundust ekki brotin bein þannig að ekki er talið að neitt hafi orðið að sem ekki ætti að geta lagast með tímanum. Mar og bólgur hist og her, bæði grunnt og djúpt. Dálítið þurfti að bródera handarbak. Hundurinn Grettir virðist hins vegar hafa sloppið algerlega ómeiddur.

Og það var nú gott.

29. Fótabein

Ég er ekki að sjóða lappir vegna olíunnar fyrst og fremst heldur er hún svona hliðarafurð sem ég hef ekkert alltaf hirt. Því miður, segi ég núna eftir að ég fór á sápugerðarnámskeiðið. Aðallega er ég að hreinsa bein.

 Hér hef ég losnað við mesta gumsið.

Búið að sjóða talsvert meira, skafa og skrúbba og orðið þokkalega hreint. Þá þarf að velta fyrir sér hvað á að verða úr þessu og bora og saga þau bein sem þú veist fyrir víst hvað á að gera við. Þannig losnar miklu fyrr um merg og fitu. Svo þarf að halda áfram að sjóða. 

 Næsta mál er að blása úr leggjum og kjúkum. Það er þokkalegasta lungnaþjálfun. Sjóða svolítið meira og blása aftur til að vera viss.

 Þá er öllu raðað til þerris. Eftir nokkra daga ætti að vera ljóst hvort koma fram fitublettir einhvers staðar. Þau bein þarf að sjóða meira því að ekki viljum við að talan/skaftið/leggurinn fari að gulna og þrána með aldrinum. Samt þarf að gæta þess að sjóða ekki of mikið því að sum bein gætu þá sprungið eða morknað. Nei, lífið er ekki alltaf einfalt sko.

Þarna er svo komið að því að pússa, saga og bora meira eftir atvikum, líma og svo framvegis en ég er ekkert að fara nánar út í það núna.

 Nokkrar tölur komnar á spjöld.

 Nokkur beinasköft + þrjú hreindýrshorn.

Athugið að það er þýðingarlaust að ætla að fara að panta eftir þessum myndum því að ég á ekki eitt einasta tilbúið skaft núna enda neðstu myndirnar nokkurra ára gamlar. Þetta er bara framhaldsblogg um kindalappir :)

Eitthvað er víst til af tölum úti í Kaðlín.