103. Höfðingi fallinn

Í dag var hann Naskur gamli felldur. Á þrítugasta aldursári.

Hann var búinn að þjóna vel og hans helsti kostur, að minnsta kosti á seinni hluta æfinnar, var hvað honum var vel treystandi fyrir börnum. Ófáir litlir afturendar hafa setið á honum spöl og spöl á eftir kindunum heim úr réttunum. Ég var þá alltaf á þönum að passa að allir fengju að prófa sem vildu. Sumum þótti stundum leiðin heldur stutt.

Hér er mynd sem tekin var á Hraunsréttardag fyrir nákvæmlega fimm árum - upp á dag!

Þeir eru flottir saman kallarnir hér uppi í Norðurhlíðarskógi.

102. Sigrún Heiða er komin!

Hér er ég með stelpurnar mínar um síðustu jól.

Í fyrrakvöld áskotnaðist mér ein í viðbót þegar Sigrún Heiða Kjartansdóttir kom í heiminn eftir allnokkra bið.

Við höfum ekki hittst ennþá en þess verður ekki langt að bíða og þá koma myndir á bloggið hennar ömmu.

101. Þjóðhátíð

Það er líklega ekki seinna vænna að fara að koma inn þjóðhátíðarblogginu!

Eins og dyggir lesendur ættu að vita er það til siðs hjá okkur í Kaðlín að klæðast þjóðbúningum við afgreiðsluna 17. júní. Þetta fellur í góðan jarðveg hjá gestum okkar og er alltaf gaman.

Þennan tiltekna dag hafði ég einna mest gaman af þessum gesti sem sést hér og er að máta peysuna sem Gunna var að ganga frá. 

 Sú stutta lætur sér ekki bregða við að skella sér í íslensku ullina berhandleggjuð undir!

Úff ekki getur amma hennar það takk fyrir.

 Það var indælis veðurblíða svo að maður tyllti sér bara á dyra"helluna".

 Rétt að fækka aðeins fötum og fá lit á handleggina.

Sko, þetta gat ég!
Skömmu síðar stóð hún heilluð og horfði á bústna randaflugu sem flögraði allt í kring um hana, en sem betur fór fyrir þær báðar lét hún ekki ná sér.

Flotta ömmuljósið mitt.

100. Já, hundrað!

 Já, svei mér þá ég fór í kvennahlaup!! Eða að minnsta kosti kvenna eitthvað. Ég var búin að hugsa það mikið að ég skyldi reyna en ég passaði að segja ekki neitt um það enda hefði ég ekki lagt í það fyrir ekki svo mörgum dögum. En í gær var ég alveg ákveðin, spurningin var bara með eða án hækju?

Hækjan var skilin eftir í bílnum og ég var bara með göngustafina mína en ég sá eftir að hafa ekki valið hækjuna. Samt, ég komst kílómetrann og ögn skemmtilegt að aldursforsetarnir, fæddar 1930 og 1937 voru svona að staldra við og hinkra eftir mér því þeim leiddist að vera að skilja mig eftir :).

Svo var frítt í sund og ávaxtahressing á bakkanum og frábært veður. Ég prófaði að synda og það gekk sæmilega en tók þó í og ég var rangskreið sem vonlegt er þegar ekki er hægt að beygja annan fótinn nema rétt í hófi, en þegar ég var búin að hita mig um stund í potti tók ég aðra hundrað metra og þá gekk mun betur. 

 Það er ekkert svo voðalega langt síðan skaflinn fór ofan af hvítasunnuliljunum mínum og ég hef ekki séð svona kríli fyrr, þetta eru einhverjir 10-15 cm.

Fjólan er líka að byrja að sjást. Ekki veit ég hvort nokkur muni sinna garðhirðingu þetta sumarið. Það verður bara að koma í ljós.

99. Betri tíð.

Já, nú er vissulega betri tíð, um 20 stiga hiti dag eftir dag, en kannski væri það nú heppilegra minna og jafnara fyrst að jörð og vatn hendist af stað í þvílíku óðagoti að ekki ræðst neitt við neitt. 

Hjá mér persónulega sem slíkri (sagt í minningu föður míns) er líka mun betri tíð, heilsan batnar hratt og eg er farin að geta sitt af hverju. Ég er til dæmis farin að aka bíl svo að ég kemst í sjúkraþjálfun upp á eigin spýtur, ég er farin að vinna stund og stund í báðum vinnustofum, og nota ekkert hækjur heima og lítið úti. Ég þarf þó að hafa þær innan seilingar því ég þreytist fljótt ef vegalengdir eru verulegar eins og til dæmis í stórum verslunum (Byko, Húsasmiðjan og Glerártorg). 

Eftir að ég setti síðustu færslu var ég áfram nokkra daga fyrir sunnan og var í blöðruframleiðslu. 

 Ég hef ekki áður skartað svona pattaralegu fyrirbæri þessarar gerðar og þegar ég sendi bæklunarlækninum mynd af þessu upplýsti hann að svona hefði hann ekki séð á sínum starfsferli, "allavega ekki svona stórt" Ég svaraði honum að víst væri stundum gaman að skera sig úr fjöldanum en hvað þetta varðaði hefði ég alveg getað sætt mig við að vera bara eins og hinir. Ég hélt þegar þetta var að byrja að þetta væri ofnæmi undan litlu plástrunum en hann sagði að þetta gerðist stundum vegna þess að plástrarnir toguðu í húðina. Hann setti mig á ruddalegan lyfjakúr vegna sýkingarhættu og með það flaug ég heim í Aðaldalinn. Frábært að hafa beint flug þangað, ekki síst þar sem lendingar eru oftast miklu þægilegri en þegar flogið er ofan í Eyjafjörðinn. Það er plús fyrir flugveika.

Ég átti ekki að fara aftur af stað í þjálfun fyrr en allt væri gróið og er nú búin að fara í tvo tíma og nú verður tekið á því. Alveg er mannskepnan merkileg að láta sig hafa það að vera markvisst pínd og borga svo fyrir það í þokkabót! En með illu skal illt út reka eins og þar segir. Það er búið að búa til málshætti og orðtök um allt mögulegt til að fólk sé frekar tilbúið til að láta hvað sem er yfir sig ganga.

Verkir og bólga eru á undanhaldi og nú ætla ég að taka myndir alla þriðjudaga til samanburðar. Ég vel þriðjudaga vegna þess að aðgerðin var á þriðjudegi fyrir 4 vikum. Á þessari mynd er ég að rétta úr báðum fótum eins og mér er mögulegt og sjá má að annað hnéð vill ekki fara alveg niður að laki og er ívið þykkra en hitt. Allt er þó þokkalega gróið en ennþá er tilfinningin útvortis við ytra gatið eins og þegar tannlæknadeyfing er farin úr eftir átök. 

 Talsvert vantar á að hægt sé að rétta og beygja fótinn eins á að vera og göngulagið er ekki sérlega virðulegt, sérstaklega þegar ég þarf að vera meðvituð um hvert skref til að rétta vel á réttum stað í þjálfunarskyni. Stigaganga er líka eitthvað sem ekki gerist alveg af sjálfu sér. Hafið þið spáð í hvað hún er flókin ha? Tvisvar undanfarið hef ég hlaupið og mikið var það gaman, í seinna skiptið gat ég meir að segja valhoppað líka! Gamanið fór af í bæði skiptin þegar ég vaknaði.

Þetta fólk kom og gisti ásamt foreldrum nýlega og það er alltaf gaman. Þarna hjóla þau í spretti.

Nú er ég búin að sitja mun lengur en fóturinn vill, en ég skal reyna að láta ekki líða svona langt á milli næst, þakka öllum hlýjar kveðjur.

Innilega til hamingju með daginn yngsti sonur.

98. Í fréttum er þetta helst...

Tímabært að fara að segja eitthvað hér, nóg hefur gerst. Ég tók sem sagt stefnuna suður á land undir lok síðasta mánaðar og var samferða litlu nöfnu minni en faðir hennar fór til að taka nokkur próf sem hann gerði með sóma eins og hann er vanur. Ég hins vegar fór á stefnumót við bæklunarlækni í Orkuhúsinu 30. apríl. Ekki var laust við að ég væri spennt og kvíðin enda búin að bíða þessa dags lengi. Ég hafði óskað mér þess heitt og innilega að hann vildi gera eitthvað fyrir mig annað en bara að líta á gripinn og segja nokkur orð og viti menn; mér varð að ósk minni. Hann sagði sem svo að líklega væri rétt að spegla hnéð, en þá eru gerð tvö göt og farið inn um annað með myndavél en verkfæri inn um hitt og svo er svissað á milli ef þannig fellur. Þetta fannst mér afar vel til fundið þar sem mér var orðið ljóst að ég fylgdi ekki venjulegum ferli í þessu frekar en sumu öðru. Þetta átti ekkert að vera svona mikill sársauki svona oft. Lækninum þótti líklegt að krossbandið væri í einhverju kuðli og - eða að örvefur væri að flækjast fyrir inni í hnénu og - eða að skemmd væri í liðpúða þó að slíkt hefði ekki sést í segulómuninni. Hann sagði að sitthvað gæti verið athugavert sem segulómun sýndi ekki.

Ég spurði ofurvarlega hversu fljótt myndi vera hægt að gera þetta, hvort það væri kannski möguleiki áður en ég færi aftur norður svona til að spara ferðina sem vægt orðað var óþægileg. Ég varð að halda mér til að takast ekki á loft þegar hann sagði að hann ætti að geta smeygt mér inn í aðgerðardag viku síðar sem var sem sagt í gær. Ég var skjálfhent þegar ég kvittaði undir hjá ritara og sveif síðan út (á hækjunum).

Við Róbert Stefán vorum svo upprifin að við ákváðum að gera áhlaup á fjármálaráðuneytið líka og töluðum þar við mann sem ég hef verið að skrifast á við og augliti til auglitis er miklu erfiðara að víkjast undan því að svara, þannig að þar náðum við líka fínum árangri.

Þessa viku sem leið á milli læknisverkanna hef ég bara að mestu haldið kyrru fyrir með góðu fólki utan hvað ég eyddi nokkrum klukkutímum í Kolaportinu um helgina með sonardóttur og bróðurdóttur og við nutum þess allar að dóla þar um án þess að einhver væri að reka á eftir okkur. Við fundum þar nokkrar öndvegis flíkur, harðfisk og söl með meiru og fengum okkur ís í hádegismat. Skelfing var nú samt gott að hvíla fótinn er heim kom.

Í gærmorgun fór ég svo fastandi í Orkuhúsið og var svæfð í fyllingu tímans. Það gekk fínt og ég vaknaði líka eins og ekkert væri og svo kom læknirinn og sagði mér til að byrja með að krossbandið hefði ekki verið alveg í sundur!!! Hann hreinsaði af því talsverðan örvef, snyrti líka og hreinsaði skemmdan liðpúða og taldi að þetta ætti að geta orðið þokkalegt. Ég spurði hann hvort ég gæti ekki gert ráð fyrir að komast til Svíþjóðar í júlí og hann sá ekkert því til fyrirstöðu. Ekki gott að segja hvenær ég verð vinnufær en ég er staðráðin í að vera bjartsýn. Líðanin var ekki sérlega góð í gærkvöldi þegar deyfingin dvínaði og ég svaf ekki vel en það er að skána. Er ekki viss hvenær ég legg í ferðalagið norður en það skiptir ekki öllu máli því eins og Agnar segir, ég geri hvort eð er ekkert að gagni!

Í morgun sendi ég svona póst:

Góðan dag.

Þrennt er það sem ég var að brjóta heilann um í nótt og mig langar að glöggva mig á:

Í fyrsta lagi er það krossbandið, hangir það á bláþráðum eða er það "bara" svolítið trosnað? Má vænta þess að það byggist upp og styrkist eða verður það tæpt alla tíð?

Í öðru lagi var ég að velta fyrir mér hvort nokkuð hefði verið að frétta af tognaða liðbandinu innanvert á hnénu eða var það utan sjónmáls í spegluninni? Ég held að þar sé ég mjög að koma til en bólgan er samt nokkur enn.

Eru ekki þokkalegar líkur á að ekki þurfi meira inngrip í hnéð en þjálfun muni bæta það sem bætt verður, eða?? 

Kveðja, Elín Kjartansdóttir.

Sæl

Fremra krossabndið leit betur út en mig hafði grunað í upphafi, það hangir á meira en nokkrum þráðum, styrkist hvorki né veikist með árunum ef þú heldur þér á mottunni J Maður sér ekki liðbandið að innanverðu en greinilegar bólgur voru þar til staðar sem ég hreinsaði. Ég prófaði liðbandið þegar þú varst sofnuð og gat ekki fundið neinn óstöðugleika í því. Vonandi að framtíða inngrip þurfi ekki

Kv

Gauti

Halda mig á mottunni, jájá. Ætli það ekki bara. Svona lítur minn fagri fótleggur út núna. Einhver ókennilegur fótbolti sem ég veit ekki vel hvað ég á að gera með.

Bras að setja inn bloggfærslur í gömlu fartölvunni en ég held að það sé að takast.

97. Ömmubörn

Hún sonardóttir mín fór að labba 16. apríl. Í fyrradag fannst henni rétt að prófa aðferðina hennar ömmu:

Spurning um að stilla gripina.

Annað hvort eru hækjurnar of langar

eða stelpan of stutt.

Svo sést hér önnur manneskja sem er geysilega athafnasöm.

Hún bröltir og byltir sér, hjólar með fótunum og sveiflar höndunum.

Það verður stuð þegar sú manneskja mætir í verkin. Það verður nú samt ekki í þessum sauðburði. Á þessu ári koma tvær nýjar manneskjur í hópinn minn. Myndirnar hér að ofan eru af þeirri yngri.

Sauðburður er hafinn, komin 8 lömb og ein á tíma í dag, en um næstu helgi fer allt á fullt og þá verð ég hvergi nærri. Klukkan hálf tíu í gærkvöldi voru komnar 11 vikur og ég er ofurlítið skárri með hverri vikunni sem líður en það er óskaplega langt í land að ná fullri heilsu. Á laugardagskvöldið hittust í Eyjafirði nokkrir strákar sem útskrifuðust frá Hvanneyri vorið 1968. Margir höfðu makana með og þetta var bara reglulega skemmtilegt. Gaman að hlusta á þá lýsa uppátækjum og rifja upp sitt af hverju í sambandi við nám og félagslíf. Þetta voru ekki allt saman algerir englar heyrðist mér. (Og vissi reyndar fyrir)