110. Frá fyrra ári

Neibb, ég er ekki dáin. Bloggið mitt ekki heldur. Ég tek enn bloggmyndir og forma færslur í huganum en svo myndast einhver stífla. Ég ætla nú að rjúfa gat í hana og setja inn færsluna sem ekki má vanta frá fyrra ári:

Minnstu stúlkunni minni var gefið nafn. Þess var að sjálfsögðu getið í jólabréfinu en auðvitað á að vera sjálfstæð færsla um svo mikilvægt mál.

Við vorum frá upphafi ákveðin í að nafnið hennar yrði að vera í skírnarkjól fjölskyldunnar en til þess að það gæti orðið varð barnið auðvitað að klæðast kjólnum einhvern tíma. Þess vegna ákváðum við að hafa nafnveislu :).

 Snemma að morgni 14. desember stakk ég þessum haug í bílinn en í kössunum er ýmiskonar borðbúnaður og marengsterta. Einnig fóru þangað bestu föt okkar hjóna. Við fórum svo að jarðarför hérna í okkar sveit sem fór fram klukkan ellefu og því var ég fegin því ég vildi ákaflega gjarnan vera þar og syngja í kirkjukórnum. Við urðum hinsvegar að sleppa erfidrykkjunni (kjötsúpunni) og brunuðum beinustu leið til Akureyrar eftir athöfnina.

 Þar var margt öndvegisfólk og hér eru bráðfallegar (hálf)systkinadætur.

 Til að komast að því hvað barnið héti þurfti að púsla. Margar hendur vinna létt verk. Að vísu hefðu ef til vill færri hendur farið færri villigötur en allt saman hafðist þetta þó og 

þegar hér var komið sést að stúlkan heitir Ada Sóley.

 Hér erum við að reyna að vera settlegar.

 Sigrún Heiða kom að austan í fína blómakjólnum sem mamma saumaði og gaf henni í skírnargjöf. Hér sitja þær langmæðgur og ræða málin.

 Systkin eru að ferðbúast en taka sér stund til að horfast í augu sem grámyglur tvær - eru að minnsta kosti gráklædd.

 Þar sem hópurinn minn var nú allur þarna samankominn smalaði ég þeim til myndatöku. Uppstillingin er eiginlega eins og fjölskyldutré, voða fínt. (Á hvolfi reyndar). Best að taka það skýrt fram að Kjartan er ekki með mig á háhesti, ég hlammaði mér upp á sófabakið til að fjölskyldutréð yrði rétt formað.  Ég var búin að setja eina af mínum myndum í jólabréfið sem er síðasta færsla, en seinna fékk ég betri myndir frá hirðljósmyndara sem var á staðnum svo ég set þær hingað inn. Á efri myndinni eru allir tiltölulega settlegir og fínir (vantar bara neðri kjálkana á yngsta soninn)

en eftir mörg skot nokkurra myndavéla bætti ég tengdadætrunum við og þá voru minnstu manneskjurnar farnar að ókyrrast nokkuð svo ekki gafst færi til mikilla settlegheita.

Ég er afar stolt af þessu fólki.

Nú styttist í að þetta fólk hittist allt saman aftur ef veður og færð leyfa, þar sem til stendur að ferma skyrtuklædda manninn í fremstu röðinni eftir tvær vikur.

Kannski næst þá að uppfæra myndina?

Nú fer ég í það blogga hinumegin fyrst ég komst í gang.

109. Jólabréfið

Ég set jólabréfið hér inn með sama hætti og í fyrra, það er að segja ég hendi út myndunum og set þær inn aftur beint. Annað virkar ekki og þá get ég líka haft þær stærri þegar ekki þarf að hugsa um pláss á blaði eða hvort liturinn í prentaranum dugi.

Jólabréf 2013

Þá liggur fyrir að tína saman punkta í jólabréf. Það er ekki eins auðvelt og í fyrra þar sem ég hef verið latari að blogga en það er svo þægilegt að fletta upp í slíkum færslum. Árið fór rólega af stað og mín vegna hefði það bara gjarnan mátt halda þannig áfram en í byrjun febrúar tók ég eitt rangt skref og féll á hnéð. Í stuttu máli kostaði það margar myndatökur, skoðanir og sjúkraþjálfun, auk hálfs árs veikindaleyfis. Ekki fór að birta fyrr en um mánaðamótin apríl maí þegar ég komst til læknis í Orkuhúsinu og þá loks var gerð smáaðgerð og rétt greining og þá byrjaði að batna almennilega. 

Um miðjan mars sleit Kjartan hásin í körfubolta og svona tókum við mæðginin okkur út um páskana:

Í mars var stóri afastrákurinn hann Agnar Daði fermdur á Húsavík og þar kom saman margt gott fólk, sumir á hækjum og sumir ekki.

Ekki er við því að búast að veröldin standi í stað þó að ein og ein manneskja detti úr gír og á sauðburði urðu menn að gera svo vel að bjargast án mín. Hér er til dæmis hún Elín Rut ásamt foreldrum að störfum í fjárhúsinu um miðjan apríl.

Í júní  var haldið árlegt kvennahlaup og ég hafði með sjálfri mér ákveðið að skrönglast það einhvern veginn og það tókst! Ég setti mér að komast stystu vegalengdina sem er 1 kílómetri á Laugum og tók göngustafina í staðinn fyrir hækjurnar sem var misráðið. Tvær góðar konur um og yfir áttrætt voru alltaf að staldra við eftir mér þó að ég fullvissaði þær um að það yrði allt í lagi með mig.

Undir lok mánaðarins fórum við hjónin að ættarmóti föðurfjölskyldu minnar í Hrútafirðinum og þaðan fór ég svo ásamt mömmu og fleiri félögum í Þjóðháttafélaginu Handraðanum alla leið til Karlskrona í Svíþjóð og þar eyddum við fyrstu viku júlí. Við sýndum okkur þar og sáum aðra sem „gamladagafólk“ á strandmenningarhátíð og þetta var heilmikil upplifun. Ég þorði ekki annað en að taka hækjurnar með en þurfti lítið að grípa til þeirra nema smávegis á flugvöllum.

   Hér er hópurinn skartbúinn fyrir utan Blekingesafnið.

 Í júlí héldum við líka upp á 13 ára afmæli Ívans en hann var hjá okkur lungann úr sumrinu.

 Í ágúst gerðist svo eitt það besta en þá eignuðust Kjartan og Elsa hans þriðja barn sem er stúlka sem fékk strax nafnið Sigrún Heiða. Við fórum og hittum hana um miðjan mánuðinn.

Í sama mánuði lauk Agnar 43 ára starfi hjá Búnaðarsambandinu og ég hóf störf sem skólaliði í sameinuðum Þingeyjarskóla og er aðallega í Hafralækjardeild. Ég er líka áfram í heimilishjálpinni sem hefur þó dregist nokkuð saman hjá mér. Þetta er ágætt en slítur óneitanlega í sundur fyrir manni daginn. Ég byrjaði á því þegar ég réði mig að biðja um nokkurra daga frí til að selja slátrið og fékk það svo í september. Mér finnst það eiginlega ómissandi á hverju hausti og sem betur fer virðast yfirboðararnir þar og flestir kúnnarnir vera alveg sammála mér.

20. október varð Linda Elín 15 ára og þann dag hélt hún litlu systur sinni undir skírn í Eiríksstaðakirkju á Jökuldal. Ingimundur og Marta komu ekki þangað, enda liðu ekki nema tveir dagar þangað til enn kom ný stúlka í heiminn! Já takk, nú á ég 3 ömmustráka og hvorki fleiri né færri en 4 ömmustelpur! Það hafa aldeilist jafnast kynjahlutföllin hjá afkomendunum mínum tíu.

 Ég hitti litlu skottuna 6 tíma gamla og hún tók brosandi á móti mér.

14. desember var haldin nafnveisla og þá hugði ég gott til glóðarinnar að ná öllum mínum saman á mynd en það gekk nú upp og ofan eins og við er að búast þegar þriðjungur hópsins er 3 ára eða yngri. Þegar búið var finna nafn barnsins á púsluspili kom í ljós að hún heitir Ada Sóley. Eitt íslenskt nafn og eitt pólskt og skilyrði að auðvelt sé að bera nöfnin fram á báðum tungumálum.

Jóhann var staðráðinn í að halda á litlu systur,

 Sigrún Heiða og Elín Rut eru eitthvað að skoða 

og Ada Sóley er sennilega að bíða eftir að verða nógu stór til að gera eins og hinir krakkarnir. 

Afi fékk lánaða húfuna Jakobs og fannst hann voða fínn.

  

   Amman er hér með ríkidæmið:

Ingimundur                 Kjartan              Róbert Stefán

Ada Sóley      Jóhann Smári, Sigrún Heiða      Elín Rut

   Ívan Veigar                Linda Elín               Jakob Ágúst   

  

Hjartans jóla og nýjárskveðjur héðan úr sveitinni.

 Svona var sem sagt jólabréf ársins, mér finnst ég ekki hafa gert árinu nægileg skil á blogginu og set væntanlega að minnsta kosti eina færslu hér enn sem tilheyrir síðasta ári.

108. Eins og blómi í eggi

Þið labbið kannski um og haldið að hænuegg sé það sama og hænuegg?

Hér eru sýnishorn af afurðum búsins í haust og tilefni þess að ég tók myndina er tröllaukna eggið á öðrum endanum. Ég var svo forvitin hvort það væri ef til vill þríblóma að ég mölvaði það (var reyndar að baka aldrei þesu vant) en nei, bara tvær rauður. Enda hef ég svosem aldrei heyrt getið um fleiri.

Á hinum endanum er svo örverpi en slík birtast alltaf öðru hverju.

Óvenju mikið var um að hænur vildu liggja á þetta sumarið svo að allnokkrir unglingar eru nýfarnir að verpa og þá er óhætt að segja að sum eggin eru ekki stór en það potast nú allt í rétta átt.

107. Hross hjá oss

Ég klikkaði á að blogga að minnsta kosti mánaðarlega. Best að lofa engu vilji maður ekkert svíkja. Í nógu er að snúast, aðventutónleikar kirkjukórsins í gærkvöldi og þar var ég skikkuð í kaffinefnd sem er aldrei í sérstöku uppáhaldi hjá mér en eftir tónleikana er öllum boðið til kaffiveitinga sem jafnast fyllilega á við meðalfermingarveislu þar sem kórfélagar keppast við að toppa í Hnallþórum. Ca. 100 manns á öllum aldri komu í kaffið. Jarðarför í dag á Húsavík og ætli ég stefni ekki á að grufla eitthvað í jólagjafamálum um helgina. Það er bara þannig að mér hefur víst láðst að geta þess hér að í ágúst síðastliðnum hóf ég störf sem skólaliði í sameinuðum Þingeyjarskóla með aðalstarfsstöð í Hafralækjarskóladeild og eftir að ég var búin með mitt hálfs árs veikindafrí um miðjan júlí finnst mér að orkan sé ekkert nema í slöku meðallagi og lítið ( lesist: ekkert) gerist yfirleitt eftir lok hvers vinnudags.

Mér fellur vinnan prýðilega og gaman að vera innan um allt þetta fólk. Krakkana þekkti ég orðið bara suma síðan í leikskólanum forðum en í gærkvöldi heilsuðu mér öll börnin hlýlega og það er notalegt.

Talandi um hlýlegt: Á mínum rafræna útihitamæli stendur núna þetta: -21,1

Ég vil hafa myndablogg og hér eru nokkrar ríflega mánaðargamlar myndir. Það skal tekið fram að húðlitur barnsins hefur leiðréttst með aldrinum.

 Við spjölluðum saman um stund...

 ... og svo sagði hún afa meiningu sína.

Svona er þetta nú bara afi minn!

Ég hlakka ósköp til að hitta hana og væntanlega alla hina afkomendur mína um næstu helgi en þá stendur til að gefa upp hvað litla stúlkan mín heitir.

Hér kemur svo aðalkveikjan að þessari bloggfærslu. Skelfing fara flugurnar þarna í taugarnar á mér. Og svo er það auðvitað alltaf þannig að maður hefði gjarnan viljað taka aðeins til fyrir svona myndatökur en blessaðir mennirnir birtust bara svona óforvarendis og ég frétti það bara þegar ég kom heim úr vinnunni.

http://www.eidfaxi.is/frettir/99353/

106. Tíundi afkomandinn

Ég endaði síðasta blogg með því að segja stutt í stórviðburð. Á mánudag og þriðjudag átti ég frí í vinnunni og þóttist ætla að gera eitthvað af viti en eftir hádegið á mánudag hringdi Ingimundur og sagði að nú væru þau komin upp á fæðingardeild svo að ég pakkaði aftur í tösku og fór að þessu sinni í vesturátt. Alveg kjörið að nota frídagana til að vera með Ívani á meðan pabbi hans væri í þessu mikilvæga verkefni. Þetta gekk í rólegheitum svo að þau voru spurð hvort þau vildu ekki bara skreppa heim og hvíla sig en Marta aftók það. Sagði hinsvegar Ingimundi að drífa sig bara í skólann um kvöldið. Ívan var á opnu húsi í skólanum svo að ég sat hjá Mörtu á meðan. Það var indælt. Á fjórða tímanum um nóttina fékk ég svona sms: 03:33.

Ég hringdi umsvifalaust og spurði hvort hann ætti kannski litla stelpu? Ójú! Ekkert var þá farið að mæla eða vigta svo ég fékk eiginlega ekki aðra lýsingu en þá að hún væri fjólublá!! Þarafleiðandi hef ég ákveðið að kalla hana Fjólu þangað til búið er að gefa upp hennar rétta nafn. Nokkru síðar hringdi hann aftur og þá var komið í ljós að hún var 52 cm. og 15 merkur. Morguninn eftir bað Marta mig svo að koma því hún gat helst ekki beðið eftir að sýna mér dýrgripinn sinn (okkar). Ég féllst á það með semingi því ég vildi helst að hún hvíldi sig en hún fullyrti að hún þyrfti það ekkert meira í bili. Þegar ég kom svaf litla ljósið í fangi pabba síns með þetta grallarabros á andlitinu. 6 tíma gömul.

 Ég hef bara aldrei séð svona glaðlegt kornabarn fyrr.

 Pabbinn svaf líka.

 Seinna um daginn vorum við Ívan hjá þeim allan heimsóknartímann frá hálffimm til sex. Þarna er hún í fanginu á honum.

Langamma grandskoðar gripinn og var sammála mér um glaðlega andlitið.

Nú á ég 10 afkomendur. Þeir raðast þannig að ég á þrjá syni. Fyrstu barnabörnin fæddust í ágúst og október 1998 og þau síðustu í ágúst og október 2013. Fyrst var strákur, þá stelpa, svo tveir strákar og nú þrjár stelpur í röð. Hún Fjóla litla grallari er afkomandi mömmu númer 42.

105. Sigrún Heiða

Á föstudag fyrir viku byrjaði ég á að taka til í húsinu sem hafði ekki verið gert ansi lengi. Mér finnst svo vont að koma heim í fullt af drasli þegar ég er búin að vera í burtu. Harka það frekar af mér dagsdaglega. Eftir hádegið kom svo Ingimundur með Ívan og sneri síðan aftur heim til sinnar konu þar sem þau voru að bíða eftir að eignast dálítið telpukorn. Ívan lagði hinsvegar af stað með okkur gömlu hjónunum og stefan var tekin á Egilsstaði til að byrja með. Ég hrökk illa við þegar nokkuð var liðið á ferðina þegar ég áttaði mig á að ég hafði gleymt myndavélinni heima. Það kemur þó ekki alvarlega að sök þar sem  ég er búin að fá eitthvað á annað hundrað myndir frá Kjartani og Elsu, sem mágkona hennar tók á sunnudaginn.

Á Egilsstöðum vorum við í góðu yfirlæti nokkuð fram á næsta dag, ég fór til dæmis ásamt ömmustelpu og bróðurdóttur í Rauðakrossbúð staðarins og fann þar bunka af rennilásum með meiru, - blogga frekar um það á dótablogginu - og svo var lagt af stað upp að Eiríksstöðum á Jökuldal en þaðan er tengdadóttir mín. Nú kom sér vel að við vorum á okkar rúmgóða vetrarbíl þar sem við vorum orðin 11 saman á tveim bílum með fullt af  mat, sparifötum og öðru dóti. Á áfangastað lögðum við undir okkur eitt stykki hús og bráðlega bættust mamma, Fríða og Ívar í hópinn og þarna borðuðum við kvöldmat og létum fara vel um okkur.

Kjartan var eitthvað í matarstússi og Elsa í kökustússi og Fríða fór til kirkju að prófa hljóðfærið og unglingarnir þrír eltu hana í myrkrinu.

Svo rann upp stóri dagurinn; Linda Elín átti fimmtán ára afmæli þann 20. október og þann dag klukkan ellefu hélt hún systur sinni undir skírn í Eiríksstaðakirkju.

 Á fyrstu myndinni má glöggt sjá að allir höfðu eitthvað að iðja; prestur messar, systur horfast í augu, mamman er vatnsberi, pabbinn reynir að siða soninn (sem var mun þægari þegar hann var skírður þarna fyrir tæpum 3 árum), sonurinn kemur í veg fyrir það með róttækum ráðum, ég hamast við að fylgjast með því hvenær mál sé að kveikja á skírnarkertinu og hinn skírnarvotturinn, móðurafinn, íhugar hvernig þetta muni nú allt saman fara. Held ég.

 Mikið eru stelpurnar mínar fínar og fallegar. Sú stóra er í kjól sem hún keypti og breytti svolítið en sú litla í kjól sem ég saumaði þegar ég var nítján ára.

 Hér í lokin sést að kirkjan er ekki stór, þar eru 10 bekkir sem rúma hver um það bil 3 medium manneskjur eða fjórar grannar.

 Þarna náðist að taka alveg þokkalega mynd af fjölskyldunni ásamt öfum og ömmum og sú litla er ekki beint syfjuleg.

 Hér situr svo pabbinn og horfir stoltur á villibráðarborðið sem hann átti heiðurinn af utan hvað tengdamóðir hans bakaði sínar snilldar bollur. Já og maturinn var alveg ljómandi góður.

 Tæplega þriggja ára ömmuljósið mitt var ekki sérlega samvinnuþýtt þennan dag og aftók að taka meiri þátt í hópmyndatökum.

 Þessi stúlka var hins vegar til í hvað sem var.

Þegar mamma hennar sýndi mér höfuðskrautið sem hún hafði keypt, greip ég bút af kjólefninu og kryddaði svolítið blómið.

Nú var kominn tími til að hvíla sig eftir stóran dag og sjáið bara englavængina!

Eftir þetta allt saman var orðið mál að snúa heim á leið enda styttist í næsta stórviðburð.

104. Yndið mitt yngsta...

Þess er væntanlega ekki langt að bíða að hún Sigrún litla mín Heiða verði ekki lengur yngsta ömmubarnið svo að ég ætla að standa við að setja hér myndirnar sem ég tók þegar ég fór að hitta hana um miðjan ágúst. Verst hvað mér tókst illa upp með fókusinn en látum slag standa.

 Hér eru þær systur sultuslakar við sjónvarpsgláp. Stóri bróðir er þarna líka með snuðið sitt og Ívan frændi með heyrnartólin. Ég tuðaði eitthvað um það við stóru stelpuna mína að svarta snjáða naglalakkið væri ekki sérlega fínt en hún sagði að það væri einmitt svo flott. Barnið er ekki vant að skrökva að mér svo að ég verð víst bara að skipta um skoðun. Og þó.

 Nú eiga flest smábörn einhverskonar mjúka huggtusku eða traustklút eða hvað sem best er nú að kalla fyrirbærið. Kemur í stað uppáhaldsbangsanna sem tíðkuðust í mínu ungdæmi og er vissulega að mörgu leyti meðfærilegra og fer betur í þvotti. Þarna er ég að ota að henni tuskunni sem ég færði henni en hún virðist láta sér fátt um finnast.

 Þegar við vorum á ferðinni var Ormsteitið á lokasprettinum og ég notaði afmælisdaginn minn í að vera með svolítið af dóti á markaði. Þarna eru ömmubörnin að leysa mig af og stelpan setur sig svo vel í hlutverkið að hún setti upp gleraugu ömmu sinnar en lesturinn gekk víst ekkert betur við það. Merkilegt!

Kósýstund með fjölskyldunni. Læt þessa fylgja með þó að aðalnúmerið sé í felum. Afi er með fjarstýringuna, Lindalín með símann, Ívan í tölvunni, Jóhann Smári með söngbók eftir Stefán Jónsson og Kjartan með litlu stelpuna sína. Dalalífið sem ég var að lesa liggur svo á borðinu. Húsmóðirin á heimilinu sést hvergi enda vandséð hvar hún hefði átt að koma sér fyrir.