82. Gott mál??

Það var hringt í mig í kvöld frá SÁÁ. Stúlkan sagði að þau væru að safna undirskriftum og spurði hvort ég kannaðist við málið. Ég taldi það en bað hana þó að skýra það til öryggis. Hún sagði að verið væri að fara fram á að tiltekinn hluti áfengisgjalds verði settur í afar gott málefni sem hún tiltók. Segja ekki allir já við slíku? Ég spurði hana hvar ætti þá að skera niður á móti og hún hváði. Jú, ég sagði að væntanlega lægju þessir peningar ekki einhversstaðar ónotaðir, einhverju þarf þá að sleppa í staðinn? Hún hafði greinilega ekki verið búin undir svona spurningu og ég sagði að sjálfsögðu nei. Ég veit mínu viti en ég hef ekki hundsvit á því hvernig best sé að raða niður þeim fjármunum sem eru til skiptanna og veit það vel að fæstum finnst þeir fá það sem þeir "nauðsynlega" þurfa. Við kjósum fólk til þessara verka og ég öfunda þau alls ekki neitt. Ég get vel haft skoðanir á því hvað á að gera eins og allir hinir en ég get ekki tiltekið hverju á þá að sleppa og þar af leiðandi væri það afar óábyrgt að taka þátt í þessu. Ég er til að mynda afar mótfallin niðurskurði í heilbrigðisþjónustu á landsbyggðinni svo dæmi sé tekið.

Verst að ég gleymdi alveg að spyrja hvernig farið er að ef maður segir já. Hvernig er tryggt að ég hafi gefið samþykki mitt ef nafnið mitt fer á plaggið?

Ég er mjög efins um þjóðaratkvæðagreiðslur og undirskriftasafnanir um málefni sem varða fjármál. Viljum við ekki öll borga minna og fá meira? Eða kannski bara flest?

81. Jurtafæði.

Við vorum fleiri á Hrafnagili en við mamma og Jakob, ég set bara yfirleitt ekki mjög margar myndir í hverja færslu. Jakob var nefnilega ekki einn á ferð, litla systir var með í för. Mamman leit af henni um stund.

Það er henni greinilega meðfætt að lifa á því sem landið gefur og njóta hollustunnar af því.
Ég er hrædd um að það séu fleiri en blessuð sauðkindin sem ráðast á skóglendið.

Áhrif birkis: Þvagdrífandi, bólgueyðandi, svitadrífandi, örvar lifrina og hreinsar blóðið. Arnbjörg Jóhannsdóttir.

Tíminn líður og síðast þegar hún var í sveitinni fékk hún sér sem oftar góðan dúr í gamla ömmuvagninum. Hér sýnir hún okkur allar hvítu perlurnar í munninum eftir blundinn.

Hún er farin að ferðast talsvert upp á eigin spýtur. Hér kannar hún aðstæður inni hjá afa,

kom sér síðan fyrir undir rúmi og kynnti sér nautaúrvalið á Hvanneyri.
Verið þið róleg, ég leyfði henni ekki að innbyrða neitt af nautablöðunum en eins og aðrir á hennar aldri er hún viss um að langbesta rannsóknaraðferðin sé að smakka og helst éta upp til agna sem flest. Bara svo sjaldan sem fullorðna fólkið skilur það.
Ég minni á að til að stækka myndirnar smellirðu á þær, "skógar"myndirnar njóta sín betur þannig.

80. Í gamla daga.

Nú er snjóföl á jörðu svo að það er best að blogga um góðviðrisdag í sumar. Ég fór að Hrafnagili og var gamladagafólk.

 Ég var með vitlausu snældu eða vinglu og spann hrosshár. Fyrst er að tæja það niður í svolitla hrúgu. Ég geri það venjulega niður á gólfið en þarna var gola svo ég mátti ekki hafa fallið hátt.

 Svo er að vinda það saman,

 festa vindilinn á nagla á borðinu og spinna.

 Þráðurinn er svo smátt og smátt undinn í rjúpu utan um annað prikið á vinglunni og hér er ég farin að tvinna úr tveimur rjúpum.

Mamma var með halasnældu og ull. Á myndinni er líka kljásteinavefstaður.

 Jakob kom að líta á okkur og var óðara dubbaður upp í viðeigandi klæðnað. 

 Hann kastaði hækjunum og greip exi í staðinn og hóf að höggva í eldinn.

Ýmsar aðferðir reyndar.

Nú er hægt að kynda undir pönnunni.

79. Úr fönn

Nú á föstudaginn smöluðum við og rákum inn allt okkar fé sem heima var og fórum nákvæmlega í gegn um það og merktum við hvað væri á vísum stað og vigtuðum öll lömbin eins og við gerum alltaf á haustin. Niðurstaðan er sú að okkur vantar 3 ær og 7 lömb sem ekkert hefur spurst til og 2 gimbrar sem fundust dauðar skömmu eftir hvellinn. Þetta eru 6,2 % af því fé sem hér var í vor. Það er vel hægt að vonast eftir að eitthvað skili sér enn, en líkurnar minnka vissulega með hverjum deginum. Staðan hér er alls ekki svo slæm miðað við marga aðra bæi en ein er hver ein og lakast að vita að kindur eru að dragast upp í sköflum einhverstaðar og einhversstaðar. Það verður að líkindum óskemmtilegt að fara um afréttinn þegar snjóa leysir næsta vor.

 Þetta er gimbrin sem fannst þegar verið var að tryggja aðhaldsgirðinguna í fyrstu leitum, henni þótti óviðfeldið þegar var verið að reyna að setja niður girðingastaur í skaflinn nákvæmlega þar sem hún var svo að hún þaut burtu um leið og losað var um snjóinn með skóflu. Náðist nú samt greyið.

 Þessi mátti dúsa lengur. Núna á miðvikudaginn, 16 dögum eftir að veðrið var verst var hann grafinn upp úr holu en þar voru ásamt honum þrjár kindur dauðar. Hann er vel sprækur núna en manni finnst hann lítið vera annað en horn og ull. Hann var 23 kíló en meðalvigt allra lambanna var 38,5 kíló þannig að ekki er ósennilegt að þriðjungur hans hafi beinlínis horfið. Að kvöldi þessa sama miðvikudags fengum við annan lambhrút sem er svipaður að þyngd og greinilega búinn að dúsa jafn lengi í fönn en hann var svo ráðvilltur greyið að hann þaut beint út í myrkrið þegar átti að afhenda hann hér á hlaðinu og kom ekki í leitirnar aftur fyrr en smalað var á næsta bæ í gær. Hann missti því af vigtun og má líklega einu gilda. Þessir tveir fá að lifa árið í viðbót enda ónothæfar afurðir eins og það heitir.

Þessi var hins vegar líklegast aldrei föst í snjó, þetta er forystuærin hún Flekka en henni hentaði ekki að vera samferða stærsta hópnum heim í réttirnar en kom bara á eigin vegum skömmu síðar og lét eins og ekkert væri.

Uppfært samdægurs:

Áðan var okkur færður þessi lambhrútur sem fannst í gær. Ekki gott að segja hvort hann var grafinn upp eða slapp sjálfur en augljóst að hann hefur verið í fönn fram undir þetta og ekki einsamall því að búið er að éta af honum ull á báðum hliðum og að framan. Ótrúlega vel á sig kominn greyið og ákaflega velkominn því að hann er af eðalættum eins og kannski fleiri lömb hér ef marka má orð bóndans.

Með honum í för var merki úr dauðri á sem fannst líka í gær þannig að þar með vitum við um þrjú dauð og 8 sem vantar fregnir af.

78. Haust

Það er komið haust. Ég get haft til marks um það að ég er farin að selja slátur og verð í því tæpar þrjár vikur. Annars er það sápa sem ég er með í hausnum núna vakin og sofin. Þegar ég er ekki að hugsa um kindur sem eru fastar í snjó og líður ekki vel. Á leiðinni heim úr sláturhúsinu á miðvikudag staldraði ég við og tíndi einiber. Sem eru ekki ber heldur könglar í dulbúningi. Þau eru græn til að byrja með en í lok annars sumars byrja þau að blána.

Ég ætla að nota berin sem eru ekki ber í sáputilraunir. Meira um það seinna.

77. Réttirnar

Þessi þarna sem er næstum hætt að blogga bara komin með þrjú blogg í dag!

Ég held bara að það sé best að hafa samhengi í þessum færslum. Ég hef undanfarna daga ekkert verið neitt viss um að það verði nothæf stemning eða veður í réttum til að vera þar með litla krakka og kakó. Þegar nær dró varð ljóst að takast myndi að rétta á áður ákveðnum degi og með þokkalega hefðbundnum hætti. Við ákváðum þó að vera ekkert að leggja það á féð að reka heim eins og venjulega svo að við vorum ekki með neina hesta en það hefur venjulega verið hápunkturinn að reka heim og skiptast á að fá að fara á bak.

Veðrið er búið að vera frekar ömurlegt mestalla vikuna og núna í morgun er búið að vera slagviðri sem er mokandi snjókoma í Mývatnssveit. Væntanlega er það þá líka á Þeistareykjum. Virðist vera að skána eitthvað í bili, en framundan er spáin svipuð. Veit ekki hvernig leit verður hagað á næstunni en það er vitað mál að margt er enn uppfrá og sumt í fönn.

Svo fór að með okkur í kring um Norðurhlíðardilkinn voru 26 gestir :). Þar af helmingur á grunnskólaaldri og yngra. Ég var myndavélarlaus enda upptekin við að skrá allt sem fór inn í dilkinn en sem betur fer voru sumir aðrir duglegri og ég fékk nokkrar lánaðar.

   Hér er minnsta manneskjan, hún Elín Rut að hjálpa föður sínum að koma gimbur í dilkinn. Hún reddar þessu alveg.

 Jóhann Smári er líka alltaf að verða brattari innan um skepnur sem honum hefur verið lítið gefið um fram undir þetta. Líka munur að fá kleinu.

Það eru mörg ár síðan allir synir mínir hafa komið í réttirnar. Hér er Ingimundur að tala litlu systur Ívans eitthvað til.

 Breiðir réttarveggir geta komið sér vel.

Hér er líklega fjárdrætti að verða lokið og fólk í almenningnum orðið talsvert fleira en féð.

Það er líkast til mun betri hagi í dilknum en féð hefur átt að venjast undanfarið. Flutt var hey til þeirra meðan beðið var heimferðar á fjöllum.

Rölta saman tveir góðir. Forystulambið leiðir auðvitað.

Hugað að heimflutningi. Menn komu með tvær öndvegis hestakerrur til að flytja heim.

Yngsta fólkið hvíldarþurfi og þá er nóg pláss í ömmu og afa holu.
Okkur telst svo til að hér vanti líklega ennþá 25 eða 6 kindur af 132 sem fóru á fjall í sumar. Auk þeirra hafa fundist tvær gimbrar dauðar.
Takk fyrir myndirnar Elsa, Alma og Róbert Stefán.

76. Daginn áður

Já, eins og fram kemur í færslunni hér á undan er alveg grundvallaratriði að eiga margar margar kleinur um réttirnar. Reyndar er ekki alltaf dekrað þannig við fólk þegar það kemur til byggða með safnið en flest er nú öðru vísi í sambandi við göngur og réttir hér þetta árið. Héðan fóru semsagt í býtið á laugardagsmorgun búfræðingur, fjölmiðlafræðingur, byggingafræðingur, sálfræðingur og læknir til að taka þátt í koma fénu til réttar. Á hvunndagsmáli voru þetta maðurinn minn, tengdadóttir, sonur, systir og hlaupafélagi hennar. Agnar ók þeim uppeftir og aðstoðaði á meðan verið var að leggja af stað með reksturinn og kom síðan akandi heim aftur. Ég hélt mig heima með ömmustrák og hófst fljótlega handa við kleinugerð í stórum stíl.

 Reynslan hefur kennt mér að skynsamlegast er að hafa réttakleinurnar litlar og nettar enda er stór hluti okkar réttagesta ungur að árum.

 Þetta urðu líklega einir fjórir svona baukar af stærstu gerð.

 Við afi og Jóhann Smári fórum til móts við hersinguna með kakó, kaffi, smurt brauð og kleinur handa sjálfboðaliðunum okkar upp úr hádeginu. Því miður virðist ég ekki hafa álpast til að taka almennilega mynd af okkar fólki en þarna eru þessi þrjú úr fjölskyldunni í vestunum.

 Agnar tók mynd af forystusauðnum sínum honum Demanti en hann mun heldur betur hafa lagt sitt af mörkum við smölunina í vikunni. Menn sögðu Agnari að þegar þeir voru að tína saman kindur sem illa gekk að koma áfram gripu þeir sauðinn úr kerru og hann leiddi svo hópinn eins og ekkert væri.

Hér hann með litla bróður sínum en mamma þeirra hefur ekki skilað sér ennþá því miður. Hún gæti þó alveg átt eftir að koma en það er óneitanlega tortryggilegt að forystuær fylgi ekki lambinu sínu heim.

Uppfært: Forystuærin er komin heim!! Þær voru samferða tvær forystuær og  brunuðu til byggða á eigin spýtur.