98. Í fréttum er þetta helst...

Tímabært að fara að segja eitthvað hér, nóg hefur gerst. Ég tók sem sagt stefnuna suður á land undir lok síðasta mánaðar og var samferða litlu nöfnu minni en faðir hennar fór til að taka nokkur próf sem hann gerði með sóma eins og hann er vanur. Ég hins vegar fór á stefnumót við bæklunarlækni í Orkuhúsinu 30. apríl. Ekki var laust við að ég væri spennt og kvíðin enda búin að bíða þessa dags lengi. Ég hafði óskað mér þess heitt og innilega að hann vildi gera eitthvað fyrir mig annað en bara að líta á gripinn og segja nokkur orð og viti menn; mér varð að ósk minni. Hann sagði sem svo að líklega væri rétt að spegla hnéð, en þá eru gerð tvö göt og farið inn um annað með myndavél en verkfæri inn um hitt og svo er svissað á milli ef þannig fellur. Þetta fannst mér afar vel til fundið þar sem mér var orðið ljóst að ég fylgdi ekki venjulegum ferli í þessu frekar en sumu öðru. Þetta átti ekkert að vera svona mikill sársauki svona oft. Lækninum þótti líklegt að krossbandið væri í einhverju kuðli og - eða að örvefur væri að flækjast fyrir inni í hnénu og - eða að skemmd væri í liðpúða þó að slíkt hefði ekki sést í segulómuninni. Hann sagði að sitthvað gæti verið athugavert sem segulómun sýndi ekki.

Ég spurði ofurvarlega hversu fljótt myndi vera hægt að gera þetta, hvort það væri kannski möguleiki áður en ég færi aftur norður svona til að spara ferðina sem vægt orðað var óþægileg. Ég varð að halda mér til að takast ekki á loft þegar hann sagði að hann ætti að geta smeygt mér inn í aðgerðardag viku síðar sem var sem sagt í gær. Ég var skjálfhent þegar ég kvittaði undir hjá ritara og sveif síðan út (á hækjunum).

Við Róbert Stefán vorum svo upprifin að við ákváðum að gera áhlaup á fjármálaráðuneytið líka og töluðum þar við mann sem ég hef verið að skrifast á við og augliti til auglitis er miklu erfiðara að víkjast undan því að svara, þannig að þar náðum við líka fínum árangri.

Þessa viku sem leið á milli læknisverkanna hef ég bara að mestu haldið kyrru fyrir með góðu fólki utan hvað ég eyddi nokkrum klukkutímum í Kolaportinu um helgina með sonardóttur og bróðurdóttur og við nutum þess allar að dóla þar um án þess að einhver væri að reka á eftir okkur. Við fundum þar nokkrar öndvegis flíkur, harðfisk og söl með meiru og fengum okkur ís í hádegismat. Skelfing var nú samt gott að hvíla fótinn er heim kom.

Í gærmorgun fór ég svo fastandi í Orkuhúsið og var svæfð í fyllingu tímans. Það gekk fínt og ég vaknaði líka eins og ekkert væri og svo kom læknirinn og sagði mér til að byrja með að krossbandið hefði ekki verið alveg í sundur!!! Hann hreinsaði af því talsverðan örvef, snyrti líka og hreinsaði skemmdan liðpúða og taldi að þetta ætti að geta orðið þokkalegt. Ég spurði hann hvort ég gæti ekki gert ráð fyrir að komast til Svíþjóðar í júlí og hann sá ekkert því til fyrirstöðu. Ekki gott að segja hvenær ég verð vinnufær en ég er staðráðin í að vera bjartsýn. Líðanin var ekki sérlega góð í gærkvöldi þegar deyfingin dvínaði og ég svaf ekki vel en það er að skána. Er ekki viss hvenær ég legg í ferðalagið norður en það skiptir ekki öllu máli því eins og Agnar segir, ég geri hvort eð er ekkert að gagni!

Í morgun sendi ég svona póst:

Góðan dag.

Þrennt er það sem ég var að brjóta heilann um í nótt og mig langar að glöggva mig á:

Í fyrsta lagi er það krossbandið, hangir það á bláþráðum eða er það "bara" svolítið trosnað? Má vænta þess að það byggist upp og styrkist eða verður það tæpt alla tíð?

Í öðru lagi var ég að velta fyrir mér hvort nokkuð hefði verið að frétta af tognaða liðbandinu innanvert á hnénu eða var það utan sjónmáls í spegluninni? Ég held að þar sé ég mjög að koma til en bólgan er samt nokkur enn.

Eru ekki þokkalegar líkur á að ekki þurfi meira inngrip í hnéð en þjálfun muni bæta það sem bætt verður, eða?? 

Kveðja, Elín Kjartansdóttir.

Sæl

Fremra krossabndið leit betur út en mig hafði grunað í upphafi, það hangir á meira en nokkrum þráðum, styrkist hvorki né veikist með árunum ef þú heldur þér á mottunni J Maður sér ekki liðbandið að innanverðu en greinilegar bólgur voru þar til staðar sem ég hreinsaði. Ég prófaði liðbandið þegar þú varst sofnuð og gat ekki fundið neinn óstöðugleika í því. Vonandi að framtíða inngrip þurfi ekki

Kv

Gauti

Halda mig á mottunni, jájá. Ætli það ekki bara. Svona lítur minn fagri fótleggur út núna. Einhver ókennilegur fótbolti sem ég veit ekki vel hvað ég á að gera með.

Bras að setja inn bloggfærslur í gömlu fartölvunni en ég held að það sé að takast.

97. Ömmubörn

Hún sonardóttir mín fór að labba 16. apríl. Í fyrradag fannst henni rétt að prófa aðferðina hennar ömmu:

Spurning um að stilla gripina.

Annað hvort eru hækjurnar of langar

eða stelpan of stutt.

Svo sést hér önnur manneskja sem er geysilega athafnasöm.

Hún bröltir og byltir sér, hjólar með fótunum og sveiflar höndunum.

Það verður stuð þegar sú manneskja mætir í verkin. Það verður nú samt ekki í þessum sauðburði. Á þessu ári koma tvær nýjar manneskjur í hópinn minn. Myndirnar hér að ofan eru af þeirri yngri.

Sauðburður er hafinn, komin 8 lömb og ein á tíma í dag, en um næstu helgi fer allt á fullt og þá verð ég hvergi nærri. Klukkan hálf tíu í gærkvöldi voru komnar 11 vikur og ég er ofurlítið skárri með hverri vikunni sem líður en það er óskaplega langt í land að ná fullri heilsu. Á laugardagskvöldið hittust í Eyjafirði nokkrir strákar sem útskrifuðust frá Hvanneyri vorið 1968. Margir höfðu makana með og þetta var bara reglulega skemmtilegt. Gaman að hlusta á þá lýsa uppátækjum og rifja upp sitt af hverju í sambandi við nám og félagslíf. Þetta voru ekki allt saman algerir englar heyrðist mér. (Og vissi reyndar fyrir)

96. Fatlafólin í fermingu

Á skírdag var afastrákur og nafni Agnars fermdur á Húsavík.

Þarna má glöggt sjá að afinn hefur orðið af með eina töluna á jakkanum sínum en það frétti ég ekki fyrr en síðar. Langsennilegast er að litla nafna mín hafi sparkað henni af þegar hann var að burðast með hana í fanginu.

Þegar ég var að velta fyrir mér hvernig ég ætti að pakka inn myndavélinni handa piltinum datt mér í hug að fara að leita að myndum sem teknar hafa verið af honum þegar hann hefur verið að hjálpa til í sveitinni og svo prentaði ég nokkrar slíkar út og pakkaði inn í þær. Þarna blasir hann til dæmis við með litlar hjólbörur fyrir talsvert mörgum árum.

Jóhann situr þarna við hlið föður síns en heldur sýnast mér bragðdaufar veitingarnar fyrir framan hann. Vonandi rættist úr því.

Elín Rut er þarna búin að ná annarri slaufunni af höfðinu.

Hér erum við fatlafólin komin heim í sveitina með stuðningsfulltrúana okkar.

Jóhann kominn á flug í myndlistinnni.

Annars er það helst að frétta af gangi mála, að eftir páska fékk ég að vita að tilvísunin mín í Orkuhúsið hefði komið fram og verið forgangsmerkt og ég mæti þar í viðtal við Gauta Laxdal 30. apríl. Þá verða rétt tæpir 3 mánuðir frá slysi. Þá kemur væntanlega í ljós hvað hægt er að gera í stöðunni og ég vona heitt og innilega að það verði eitthvað, og það fyrr en seinna. Enn er ég alveg bundin tveim hækjum og skána bæði hægt og seint. Ég er ekkert farin að geta af viti og til dæmis er bæði óþægilegt og stundum verulega vont að labba og sitja. Þá er fátt annað í stöðunni en að liggja eða sitja upp við dogg í rúminu með marga kodda undir fætinum og með  fartölvuna á maganum. Það gefur auga leið að takmarkað er hægt að vinna við þær aðstæður. Myndirnar eru í borðtölvunni þannig að ef ég ætla að blogga set ég þær inn þar og klára svo drögin í bælinu. Bókhaldið er líka í borðtölvunni en ég bara verð að fara að drusla því frá. Og þó miklu fyrr hefði verið. Eitt er þó það svið sem ég hef getað sinnt og það er prófarkalestur. Sjá http://profork.rafbokavefur.is
Þar hef ég bara staðið mig alveg þokkalega held ég og er búin að prófarkalesa um það bil 1600 síður sem er allmiklu meira en nokkur hinna ef frá er talinn forsprakkinn. Það hitti svo vel á að ég sá umfjöllun um þetta verkefni í Kastljósinu um það leyti sem mér var kippt út úr daglega lífinu og ég fór strax að skoða málið. Þetta er sjálfboðavinna sem snýst um að setja inn á vefinn til ókeypis almennra nota, bækur sem komnar eru úr höfundarrétti. Þetta getur bara verið nokkuð gaman, þessar gömlu bækur eru margar hverjar á alveg bráðskemmtilegri íslensku og gömlu stafsetningunni eigum við ekkert að breyta. Staðreyndavillum ekki heldur og ég átti til dæmis bágt með mig þegar sagt var í sögu eftir Einar gamla Ben: ...sagði ferðamaðurinn og skrúfaði stútinn af ferðapelanum...! Það getur verið alveg geysimikið sem þarf að laga samt og í einni bókinni taldist mér til að það væru á bilinu 75 til 100 villur á hverri síðu. Skönnunin á oft í basli með íslensku stafina og þegar síðan er auk þess bæði gömul og snjáð fer sitthvað úrskeiðis.
Í eldri færslu sé ég að ég hef skrifað að tími frá vinnu verði ekki undir 2 mánuðum! Fyndið Þvuhh.

95. Hálsfesti eða

Fann þennan kjól hjá Rauða krossinum á Akureyri í fyrra. Hann er afskaplega þægilegur, má fara með hann eins og manni sýnist þar sem hann krumpast ekki, hann fer vel og síðast en ekki síst; hann grennir. Að minnsta kosti hefur það komið fyrir oftar en einu sinni að fólk horfir á mig með áhyggjusvip þegar ég er í honum, og spyr hvort ég sé að leggja af? Persónulega finnst mér það ekki mikið áhyggjuefni og reyndar er ég að leggja af, en ég er aldrei spurð um það í hinum fötunum mínum.

Þegar ég fór í hann fyrir þorrablótið okkar í febrúar fann ég ekki hálsfesti sem ég var ánægð með þar sem hálsmálið er aðeins hærra en passar fyrir festarnar sem ég gerði HÉR en ég vildi eitthvað rautt. Nú jæja. Þegar mér var svo boðið á síðbúna blótið fór ég að hugsa.

Svo sótti ég þetta:

Eða réttara sagt ég bað einhvern að setja "útsaumaða" baukinn minn á borðstofuborðið, ég gat sjálf farið þangað með litla verkfærabaukinn og rauðu kúlukeðjuna sem hafði verið að flækjast inni í herberginu mínu.

Í stóra bauknum geymi ég þennan öfluga poka sem ég keypti einu sinni á útsölu í handverksbúð í Árósum eða þar í grennd. Í honum eru 222 hankir í jafnmörgum litum.

Ég byrjaði á að klippa slaufuböndin burt og sauma saman hálsmálið að framan. Kúlukeðjan er steypt á þráðinn svo að ekki þýðir að losa hana sundur og raða svo hér og þar. Ég saumaði hana því fasta þétt upp við hálslíningu frá öðrum axlasaumnum yfir að hinum, hún var ekki nógu löng til að ná allan hringinn. Svo saumaði ég með svörtu hér og þar í blúnduna þar sem hún var að hugsa um að losna eða trosna. Þá var komið að útsaumnum. Ég ákvað að fylgja í stórum dráttum grófustu útlínunum hér og þar og byrjaði á laufblaðinu hér hægra megin fyrir neðan. Það varð ekki nógu gott. Útsaumsgarnið er ekki snúðhart þannig að það varð ansi lufsulegt þegar búið var að draga það gegn um þétt efnið margsinnis. Þá hleypti ég í mig kjarki, fékk Ingimund til að fylgja mér og fór út í Tumsu (aðalvinnustofuna mína úti í gamla fjósi) í fyrsta (og eina) sinn síðan ég slasaðist. Þar tók hann niður úr hillu kassann minn með allskonar bandinu. Þar minnti mig að ég ætti hnotu af eldrauðu DMC garni og það reyndist rétt. Þegar ég var búin að sauma með því hinumegin við klaufina var það augljóslega miklu betra svo að ég rakti upp fyrsta laufið. Nú var ég eins og venjulega búin að vera miklu lengur að þessu en ég bjóst við og saumaði bara svolítið meira áður en ég fór í hann. Á óskýru myndinni í færslu 92 má sjá stöðuna.

Síðan hefur þetta bara beðið á borðinu fram undir þetta en nú er ég búin að sauma það sem ég held að sé mátulegt og fann svo auk þess nokkrar rauðar kúlur sem ég gróðursetti líka.

Nú þarf enga rauða hálsfesti

 en það er alveg hrikalega erfitt að mynda þetta þannig að litirnir séu nokkurn veginn réttir, ég er örugglega búin að henda 20-30 myndum og hér er nærmynd í snarvitlausum lit.

Og mikið sem ég hugsaði til hennar Hörpu á meðan ég var að þessu. Já og Guðnýjar þegar ég var að brasa með myndavélina.

94. Fótafræði fjölskyldunnar.

22. júlí 2012 var sonarsonur minn á trampolíni á Akureyri og lenti einhvern veginn illa (ekki á hnéð samt) og þá flísaðist úr lærlegg og skemmdist brjósk í hnénu. Tvær aðgerðir og mikil þjálfun.

31. desember 2012 renndi bróðurdóttir mín sér á sleða í Kópavogi, lenti á snjóruðningi og ökklabrotnaði. (Náði samt heim í tæka tíð fyrir skaupið sagði hún) Gifs.

3. febrúar 2013 steig ég eitt skref hérna úti í garði, skall á hnéð og sleit krossband og liðband innanfótar tognaði illa. Helv.... vesen, þjálfun og vonandi aðgerð einhvern tíma.

17. mars 2013 var sonur minn í körfubolta á Egilsstöðum og þá slitnaði hásin. Gifs og bráðum aðgerð.

Mamma á 40 afkomendur þannig að við erum komin með 10 % á stuttum tíma.
Ætli þetta sé ekki bara að verða komið gott?
Áhættuhegðun? Tja, ég held varla.

Þegar ég grandskoða þetta sé ég þó einn ljósan punkt: Allt sem ég gúggla og skoða á netinu og heyri í kring um mig segir mér að af þessu sé lakast að slíta krossband og ég er þó að minnsta kosti fegin að það var ekki lagt á þetta unga fólk mitt. Þó að maður ráði svo sem litlu í þessari úthlutun og hitt sé allt nógu slæmt.

93. Meiri upplyfting.

Í fyrradag sat ég við tölvu og síma og var að grufla í slysabótamöguleikum. Það verk er út af fyrir sig fag.

Þá hringdi grunnskólastjóri minnar sveitar og spurði hvort ég væri ferðafær. Ég hikaði við og sagði svo að það færi nú mest eftir markmiðinu hverju sinni. Hún var þá að leita að dómara í upplestrarkeppni skólans. Það leist mér vel á og sagði henni að það væri tvímælalaust miklu skemmtilegra en slysabótaleit, en ég kæmist hvorki lönd né strönd þar sem eiginmaðurinn væri staddur langt í burtu við vinnu. Hún sagðist þá bjarga því og ég fór óðara að brölta við að skola af mér. Það þarfnast talsverðrar umhugsunar og gætni; fyrst að setja stólkoll upp í baðkerið þar sem ekki gengur að standa þar undir sturtunni með hækjur og þvo sér um leið. Ekki er heldur nógu öruggt að standa allan tímann á öðrum fæti þar sem jafnvægi er ekki eins tryggt ef maður lokar augunum og ég hef tilhneygingu til þess ef sápa er á leiðinni þangað. Þetta tekst allt saman ef maður tekur sér bara nógan tíma og það gildir um allt hitt sem ég kemst ekki hjá að gera.

Það var gaman að hitta fólkið í skólanum, flesta krakkana kannast ég vel við síðan þau voru í leikskólanum en miðað við stærðina á þeim hlýtur að vera afar langt síðan. 11 krakkar lásu og við vorum þrjár í dómnefnd og það var ekkert svo einfalt að raða því þau voru öll flott.

Að loknu verki fengu þrjú börn verðlaun, öll börnin viðurkenningarskjal og dómararnir svolítinn glaðning:

 Vanillukerti.

Ég fer ekkert að segja frá því á almannafæri að ég er ekki spennt fyrir ilmkertum því að það skiptir engu máli, þetta var allt saman indælt. 

Hér heima er annars helst að frétta að í gærkvöldi kom lambateljarinn. Hann sónarskoðar ærnar og getur sagt til með nánast fullri vissu hversu mörg fóstur þær bera. Ég fékk mig flutta á bíl alveg að hlöðudyrum og gat gengið þar inn með stuðningsfulltrúana mína (hækjurnar) og beint fram eftir garðanum þar sem beið mín stóll. Þannig tókst mér að sinna skrifarastörfum. Það kemur ekki til greina að ég fari venjulegu leiðina yfir skaflinn í gerðinu og príli svo upp í garðann.

92. Upplyfting

Ég var í rusli já. Í rusli yfir að vera með slitið krossband, enginn hafði giskað á það í mín eyru og við vissum að liðband innanfótar var tognað og héldum að liðþófar væru skemmdir. Liðþófar eru sum sé óskemmdir að talið er, en fremra krossband er alveg í sundur. Ég var líka í rusli yfir því að vera svona mikið í rusli. Þar kom ég sjálfri mér á óvart. Hef svo sem mátt horfast í augu við sitthvað verra en þetta. En svona er þetta bara, maður getur áreiðanlega allt lífið verið að læra eitthvað nýtt um sjálfan sig. Fólk skyldi fara varlega í það að segja "Ég myndi sko aldrei......" Þú veist nefnilega aldrei......  Þú heldur það bara. 

Nú er ég hins vegar hætt að vera í rusli. Það gerðist þannig að mér var boðið á þorrablót!! Það var síðbúið blót sem hafði verið frestað vegna jarðarfarar sem ég nefndi hér fyrr. Ég sagði sko umsvifalaust já takk. Þorrablót eru afar holl fyrir andlega heilsu mína.

Þegar Agnar heyrði mig svo segja við einhvern að ég hlyti þó að geta hangið á honum svo sem eins og einn vangadans, leit hann á mig í forundran og sagði: Ert þú að fara að dansa?!? Ja, ég er þá hættur að vorkenna þér. Ég benti honum þá á það í mestu vinsemd að hann þyrfti barasta ekkert að vera að vorkenna mér, hann ætti bara að sýna mér tillitsemi og hlýju. :)

Svo fórum við á blótið í gærkvöldi og ég hékk á honum í vangadansi  - þrisvar. Við höfum tæpast nokkurn tíma verið svona settleg í dansi fyrr, það voru hvorki sveiflur né önnur tilþrif en samt, við dönsuðum. Bara svona í horninu við borðið okkar. Við fórum tiltölulega snemma heim, fóturinn var búinn að fá meir en nægju sína af spelkunni. Þeim kemur ekki sérlega vel saman, mér skilst að það gæti skánað þegar bólgan hefur hjaðnað meira. Vonandi.

 Maðurinn minn er ekki albesti myndasmiður sem ég þekki en hér erum við komin heim á öðrum tímanum í nótt. Ég er þarna með stuðningsfulltrúana mína þrjá.

Það var gott að leggjast út af með fótinn uppi á sínum 4 koddum og þannig verð ég að mestu í dag.